Story ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ
Story ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ

ಭಾನುವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 3, 2024

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮೆರೆದಿದ್ದ ನನ್ನ ಅವ್ವ ತಾತ



ನಮ್ಮ ತಾತ ದಿ. ನೆಟ್ಟಕಲ್ಲಪ್ಪ ಮತ್ತು ದಿ.ನಾಗಮ್ಮ ನವರು ಪ್ರಾತಃ ಸ್ಮರಣೀಯರು. ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವಮಾನವೇ ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಆದರ್ಶ  ಗುಣಗಳುಳ್ಳ, ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು. ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿಯುವವರೆಗೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಅನ್ನ ಉಂಡವರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹಣಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಆಸೆ ಪಡಲಿಲ್ಲ, ಬೇರೊಬ್ಬರ ಆಸ್ತಿ ಅಂತಸ್ತು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವ ಗುಣ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಬಡತನದಲ್ಲಿಯೂ ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೂರು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದವರು. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡುವಾಗ ಯಾವುದೇ ವರದಕ್ಷಿಣೆಗಾಗಿ ಆಸೆ ಪಡಲಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾಡಿದವರು. ಇವರ ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳಿಗೇನು ಕೊರತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. 

ಈವತ್ತಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಕಂಡವರ ದುಡ್ಡಿಗೆ ಮತ್ತು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಬರುವ ದುಡ್ಡಿಗೆ ಆಸೆ ಪಡದೆ ಇರುವವರು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವತ್ತಿನ ಮೇಲೆ, ಸಂಪಾದನೆ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಕುವವರು ಅನೇಕರು. ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕರೆ, ನನಗೂ ಇರಲಿ, ನಮ್ಮಪ್ಪಂಗೂ ಇರಲಿ ಎನ್ನುವವರೇ ಅಧಿಕ.  ಸ್ವಂತ ಬಲದ ಮೇಲೆ ಶಕ್ತಿಮೀರಿ ದುಡಿದು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸು ಎಂದು ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿಕೊಡುವುದರ ಬದಲು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಹಣ ಹೇಗೆ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಐಡಿಯಾ ಕೊಡುವವರಿಗೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ. ನಾಟಕ ಮಾಡಿ, ಅನುಕಂಪ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಹಣ ಪೀಕುವವರು ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದಾರೆ.  ಕೆಲವರು ಯಾವಾಗಲು ದುಡ್ಡು ದುಡ್ಡು ಎಂದು ಬಾಯಿ ಬಿಡುವವರು, ಅವನೇನು ಕೊಟ್ಟ, ನಮಗೇನು ಮಾಡಿದ ಎಂದು ಗೊಣಗಾಡುವ ಸ್ವಭಾವದವರು. 

ಇಂದಿನ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವವರೇನು ಕಡಿಮೆಯೇ. ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಗರದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವವರು, ಕಾರ್ ಹೊಂದಿರುವ ಲಕ್ಷುರಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವರು, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಮನೆ, ಸೈಟುಗಳು ಇರುವವರು, ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುವವರು ಸಹ ಬಿಪಿಎಲ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಕೊರೋನಾ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಫುಡ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ನೀಡುವಾಗ, ಉಳ್ಳವರು ಸಹ ಸರದಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಹಣಕ್ಕೂ ಹೆಣವೂ ಬಾಯಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.



1970 ರ ದಶಕದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯಿದ್ದಿದ್ದು ಬಸ್ಟಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ, ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಂಪುರ ಬಸ್ಟಾಂಡ್ ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕದು. ಸೋಡಾ ನೆಟ್ಟಕಲ್ಲಪ್ಪ ಎಂದರೆ ರಾಂಪುರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಊರಿನ ಜನರಿಗೂ ಪರಿಚಯ. ನೂರಾರು ಜನರ ಪರಿಚಯವಿತ್ತು. ದಡಗೂರು, ಬುಡ್ಡೇನಹಳ್ಳಿ, ಪಕ್ಕುರ್ತಿ, ಮೇಗಳಕಣಿವೆ ಮುಂತಾದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಪರಿಚಯಸ್ಥ ಜನರು ಬಳ್ಳಾರಿ, ಚಿತ್ರದುರ್ಗ, ದಾವಣಗೆರೆ ಮುಂತಾದ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ತಮ್ಮ ಊರಿಂದ ಸ್ಕೂಟರ್, ಎಜ಼ಿಡಿ ಬೈಕ್, ಸೈಕಲ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಂಪುರಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಗಾಡಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮರಳಿ ಬರುವವರೆಗೂ ನಾವು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಯುತಿದ್ದೆವು. 

ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ, ತಾತ ಅವ್ವ ಮಲಗಿರುವಾಗ, ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಸಮಯ ವಿರಬಹುದು, ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯ ಪರಿಚಯಸ್ತರೊಬ್ಬರು ಯಾವುದೋ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಅಂಗಡಿ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಮಲಗಿದ್ದ ತಾತನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಿದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ತಾತನ ಬಳಿಕೊಟ್ಟು, ಈ ಬ್ಯಾಗ್ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಇದೆ ಬಳ್ಳಾರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ, ನಾಳೆ ಬಂದು ಈ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು.  ಅವರ ಬಂದ ಗಡಿಬಿಡಿ, ಅವರ ಅವಸರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ತಾತನಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಬೇರೆ,  ಜನಸಂಚಾರವೇ ಇಲ್ಲದ ಇಷ್ಟೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಬ್ಯಾಗ್ ತಂದುಕೊಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನಿತ್ತು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ರೆಕ್ಸಿನ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಣ ಮತ್ತು ಕಾಗದ ಪತ್ರಗಳನ್ನ ಇಡುವ ಬ್ಯಾಗ್. ಅದನ್ನ ನೋಡಿದೊಡನೆ ಅನುಮಾನ ಬಂತು, ಏನೋ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುವೇ ಇದೆ. ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು, ಸೀಮೇ ಎಣ್ಣೆ ಬುಡ್ಡಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಬ್ಯಾಗ್ ಒಪೆನ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ, ಕಂತೆ ಕಂತೆ ನೋಟು. ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ರೆ ಮಾಯವಾಯಿತು. ನೋಟಿನ ಕಂತೆ ಕಂತೆ ನೋಡಿದರೆ ಎದೆ ಡವ ಡವ ಎಂದು ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಬಿಸಿತು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು ಕಳ್ಳಕಾಕರು ಬಂದು ಹೆದರಿಸಿ ಬೆದರಿಸಿ ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಏನು ಗತಿ ಎನ್ನುವ ಆಲೋಚನೆ. 

ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಸುತ್ತಲೂ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರು, ಗಾಡಕತ್ತಲು. ಒಂದು ನರ ಪಿಳ್ಳೆಯ ಸುಳಿವು ಇಲ್ಲ. ಯಾವಗಲಾದರು ಒಮ್ಮೆ, ಒಂದು ಬಸ್ಸೋ, ಲಾರಿಯೋ ಬಂದು ಹೋಗುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಚಲನವಲನಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿ ಗುಡಿಸಲಿನಂತಹದ್ದು, ಸುತ್ತಲೂ ಬಿದಿರಿನ ತಡಿಕೆ, ಜಾಡಿಸಿ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒದ್ದರೆ ತಡಿಕೆ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುತಿತ್ತು, ಯಾವುದೇ ಭದ್ರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲಿನ ಸೆಖೆಗೆ, ಆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ತಂಪಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಒಂದು ಕಡೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಸೋಡ ಮಶಿನ್ ಸೋಡ ಗ್ಯಾಸ್ ಸಿಲಿಂಡರ್, ಮತ್ತಿತರ ವಸ್ತುಗಳು ಕಳುವು ಆಗಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಉದ್ದೇಶ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ಆಗ ಬಸ್ಟಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಅಂಗಡಿಗಳು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು. ಅದೂ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು. ಜನರ ಓಡಾಟ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಹಣವನ್ನು ಕಾಯಬೇಕಾದ ಒತ್ತಡದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. 

ಅಷ್ಟೊಂದು ದುಡ್ಡು ನೋಡಿದೊಡನೇ, ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಹಲವಾರು ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬುಗಿಲೇಳುತಿದ್ದವು. ಉದಾ:- ಅವರು ಬ್ಯಾಗ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಇತ್ತು ಅಂತ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿನ ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ  ಆ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಕಂತೆ ನೋಟು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅಥವ ಕೆಲವು ನೋಟುಗಳನ್ನು ಸಾಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿನ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಯಾರ್ಜಿತ ವಲ್ಲದ ದುಡ್ಡು ನಮ್ಮದು ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅವರ ಆದರ್ಶ, ಯಾವುದೇ ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ದುಡ್ಡನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಧೃಡ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ, ಅಂಗಡಿಯ ಒಳಗೆ ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರು. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಟ್ರಂಕ್ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಕಳ್ಳ ಬಂದರೆ ಮೊದಲು ಕಣ್ಣು ಹಾಕುವುದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಮಲಗಿದ್ದ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನ ಎತ್ತಿ, ಕೆಳಗೆ ಗೋಣೀಚೀಲ ಹಾಕಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ನೋಟಿನ ಕಂತೆಗಳನ್ನ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟರು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಗೋಣಿ ಚೀಲ ಹಾಕಿ, ಮೇಲೆ ಅವರು ಮಲಗುತಿದ್ದ ಕೌದಿಯಂತಹ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನ ಹಾಕಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಮೇಲೆ, ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಎರಡು ದಿನ ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಅದನ್ನ ಕಾದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಮೂರನೇ ದಿನ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದರು. ಬಂದೊಡನೆ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೇಳಿದರು. ತಾತನಿಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಕೋಪ, ಏನಪ್ಪ ನೀನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಚಕಾರ ತಂದುಬಿಡ್ತಿದ್ದಿಯಲ್ಲ? ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಗಿ ಯಾರಾದರು ಕಳ್ಳನೋ, ಕೊಲೆಗಾರನೋ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ? ಈ ಗುಡಿಸಲಿನಂತಹ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ದುಡ್ಡನ್ನ ಹೇಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಎರಡು ದಿನ ನಮಗೆ ನಿದ್ರೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಕಣಪ್ಪ ಅಂತ ತಮ್ಮ ಬೇಗುದಿಯನ್ನ ಹೊರಹಾಕಿದರು. ನೀನು ಕೊಟ್ಟ ಹಣ ಸರಿಯಿದೆಯಾ ಅಂತ ಚೆಕ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಪ್ಪ. ನಾವಂತು ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನ ಮುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಂಡುಬಿಡು ಎಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು. 

ಆಗ ಅವರು, ಬಳ್ಳಾರಿ, ಹೊಸಪೇಟೆ ಆ ಕಡೆ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಇಷ್ಟೊಂದು ದುಡ್ಡು ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ ಎಂದು ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಬ್ಯಾಗ್ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಜತೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನ ಹೇಳಿ ಆ ಹಣವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಾತ ಮಾತ್ರ, ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದ ಹಣ ನಮ್ಮ ಬಳಿಯಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಹದರಲ್ಲಿ, ಬೇರೆಯವರ ಹಣದಿಂದ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇಂತಹ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನ ನಮ್ಮ ತಾತ ಅವ್ವ ಮಾಡಿದರು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲು ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ನಿಯತ್ತಿನ ಘಟನೆಗಳು ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿವೆ. 


ಸೋಮವಾರ, ಮೇ 31, 2021

ದುಬಾಯಿ ಸೀನ



 ತಾಲೂಕ್ ಆಫೀಸ್ ನಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ಬರುತಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ ರಾಜ, ಅರೇ ಇವ್ರು ದುಬಾಯಿ ಸೀನನ ಅಮ್ಮ ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮ ಅಲ್ವೇನೋ? ಎಂದು ಗೆಳೆಯನನ್ನ ಕೇಳಿದ. ಅವನು ಅವರತ್ತ ನೋಡಿ, ಹೌದು ಅವರೇ ಎಂದು ಹೇಳಿದ.  ಇಲ್ಯಾಕೆ ಬಂದಿದಾರೆ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ರಾಜಾ  ತಾಲೂಕ್ ಆಫೀಸಿನ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಗುಮಾಸ್ತನ ಹತ್ತಿರ, ಈಗ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪುರದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಬಂದಿದ್ರಲ್ಲಾ, ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದ. ಆ ಗುಮಾಸ್ತ, ಬಸವನಪುರದ ಒಂದು ಇಪ್ಪತ್ತೈದೆಕರೆ ಜಮೀನು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡ್ಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಬಂದಿದ್ರು ಅಂತ ಹೇಳಿದ.


 ಆ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ, ರಾಜನಿಗೆ ಈರ್ಷ್ಯೇ ಉಂಟಾಯಿತು. ತಿನ್ನೋಕೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದ ಈ ಜನ ಇವತ್ತು ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಸ್ತಿ ಮೇಲೆ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡ್ತಾಯಿದಾರಲ್ಲ? ಈ ದುಬಾಯಿ ಸೀನ, ಏನ್ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾನೋ ಹೆಂಗೆ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸ್ತಾಯಿದಾನೋ? ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ದುಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗಿ ದುಡಿದು ಬಂದವರು ಸುಮಾರು ಜನರಿದ್ದಾರೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಮೀನು ತಗಂಡು ಇರೋದು ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮೆರೆದವರನ್ನ ನೋಡಿಲ್ಲ,ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಗೆ ಮುರಿಯತೊಡಗಿದ. 



ರಾಜ ಮತ್ತು ಸೀನ ಒಂದೇ ಓರಗೆಯವರು, ರಾಜನ ಮನೆಯವರು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾಗಿದ್ದರು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬ ಅವರದ್ದೊಂದೆ ಇತ್ತು., ರಾಜ ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ತಂದೆಯ ಜತೆ ವ್ಯವಹಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ,  ರಾಜಕೀಯದ ಜತೆ ನಂಟನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ.  ಸೀನ ಒಬ್ಬ ಕೂಲಿಕಾರನ ಮಗ, ದುಡಿದಿದ್ದು ಕೈ ಬಾಯಿಗೆ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ, ಬಹಳ ಬಡ ಕುಟುಂಬ. ಆದರೆ ಸೀನ ಬುದ್ದಿವಂತ ಹುಡುಗ. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮುಂದೆ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಅಪ್ಪನ ಜತೆ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ, ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಎಂದು ದುಡಿಯಲು ಹೋಗುತಿದ್ದ. ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಏಜೆಂಟ್ ಹಿಡಿದು ಪಾಸ್ ಪೋರ್ಟ್  ವೀಸಾ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದುಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವನ ನಸೀಬು ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಸೀನ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ತನ್ನ ಸುಂದರ ಜೀವನವನ್ನ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಊರಿನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮನೆ, ಬಸ್ಟಾಂಡ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್, ನೂರಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನು, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ವ್ಯವಹಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನೂರಾರು ಜನ ಕೆಲಸದಾಳುಗಳು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ, ಇಂತಹುದೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ರಾಜನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಸೀನ ಆರ್ಥಿಕ ವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ರಾಜನಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾರದಾಯಿತು. ಅಸೂಯೆ ಮೂಡುತ್ತ ಬಂತು. ರಾಜಕೀಯ ಜತೆ ನಂಟು ಇತ್ತು, ನೂರಾರು ಜನರ ಪರಿಚಯ  ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಏನಾದರು ಕೆಡುಕು ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುತಿದ್ದ. ಅದರಂತೆ ಒಂದು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದ. ತನ್ನ ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾರ್ಟಿ ಆಯೋಜಿಸಿ, ತನಗೆ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ಆ ಊರಿನ ಪೋಲೀಸ್ ಇನ್ಸಪೆಕ್ಟರ್ ವಿಲ್ಸನ್ ರವರನ್ನ ಆ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಕರೆದ. ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವುದನ್ನ ಹೇಳಿದ. "ಸಾರ್, ಒಬ್ಬ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಕೂಲಿ ಮಾಡೋ ಮನುಷ್ಯ ಈವತ್ತು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿದಾನೆ ಅಂದರೆ ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನಂಬಿಕೆ ಬರ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದಾನೆ ಅಂದರೆ, ಅವನು ದುಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ದಂಧೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದಾನೆ. ಆ ಅಕ್ರಮದ ಹಣವನ್ನ ತಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸುರಿತಾಯಿದಾನೆ. ನೀವು ನಿಮಗೆ ಇರೋ ಪವರ್ ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದ. ಎಲ್ಲವನ್ನ ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ  ಇನ್ಸಪೆಕ್ಟರ್ ವಿಲ್ಸನ್, ಪೋಲೀಸ್ ಎನ್ ಕ್ವೈರಿ ಮಾಡೋದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಅವನ ಅಪರಾಧ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನ ರುಜುವಾತು ಮಾಡೋದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಂತಹ ಕೇಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಧಮಕಿ ಹಾಕಿದರೆ, ಅಮೌಂಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಸೆಟಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ. ನಾವೇನು ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರು.


ಸಾರ್, ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಇನ್ಕಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ರೈಡ್, ಅಂತಹದ್ದನ್ನೇನಾದರು ಟ್ರೈ ಮಾಡಿ, ಒಳ್ಳೇ ಅಮೌಂಟ್ ಡೀಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ಮುಂದೆ ಅವನ ಮಾನ ಹರಾಜಾಗೋ ಕೆಲಸವನ್ನ ನಾನು ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ. ಅವರೆಲ್ಲ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋ ತರಹ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿಳಬೇಕು ನೋಡಿ. ಆಗ ಇನ್ಸಪೆಕ್ಟರ್ ವಿಲ್ಸನ್, ಇನ್ಕಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ರೈಡ್ ಇದು ಒಳ್ಳೇ ಉಪಾಯ, ಸಿಕ್ಕಾಬಟ್ಟೆ ಡೀಲ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಸರಿ ನಾನು ಯೋಚಿಸ್ತೀನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. 

ಇದಾದ ಕೆಲದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಇನ್ಕಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪರಿಚಯದವರೊಬ್ಬರ ಮುಖಾಂತರ ಸುಕುಮಾರ್ ಅನ್ನುವವರ ಬಳಿ ದುಬಾಯಿ ಸೀನನ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ, ಒಂದು ರೈಡ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕೇಳ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವರು, ಇಂಥ ಎನ್ನಾರೈ ಕೇಸ್ ಗಳನ್ನ ನಾವು ಡೀಲ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಗವರ್ನ್ಮೆಂಟ್ ಈಡಿ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ.  ಆದರೂ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಅವರು ಗಳಿಸ್ತಾಯಿರೋ ಆದಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಆ ಊರಿನ ಯಾರಿಂದಾದರು ಒಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಕೊಡಿಸಿ, ಮುಂದೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಆಗ ಇನ್ಸಪೆಕ್ಟರ್ ವಿಲ್ಸನ್, ಸಾರ್, ಇದನ್ನ ಅನ್ ಅಫಿಶಿಯಲ್ ಆಗಿ ಡೀಲ್ ಮಾಡೋಣ. ದುಬಾಯಿ ಪಾರ್ಟಿ ಭಾರಿ ಇದಾನೆ, ಒಳ್ಳೇ ಅಮೌಂಟ್ ಸಿಗುತ್ತೆ ಎಂದು ಆಮಿಷ ಒಡ್ಡುತ್ತಾನೆ. 

ಆಮಿಷದ ಆಸೆಗೆ ಸುಕುಮಾರ್ ಕೇಳುತ್ತನೆ, ಸರಿ, ಮನುಷ್ಯ ಹೆಂಗೆ? ಬಲೆಗೆ ಬಿಳ್ತಾನಾ?

ಬೀಳಬಹುದು ಸಾರ್, ಜಾಸ್ತಿ ಓದಿಲ್ಲ, ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ದುಬಾಯಿ ವೀಸಾ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಒಳ್ಳೆ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಪೊಲಿಟಿಕಲೀ ಅಂಥ ಏನು ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಇಲ್ಲ. ಜನ ಬೆಂಬಲ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅಷ್ಟೇನಿಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಕೊನೆಗೆ ಡೀಲ್ ಮಾಡೋಣ. ಬಂದಿದ್ದಷ್ಟು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ, ಏನಂತೀರಾ?

ಅವರು, ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾ,....ಓಕೆ ಮಾಡೋಣ. ಅವನ ಆಸ್ತಿ ವಿವರ ಎಲ್ಲ ಕಲೆ ಹಾಕಿ, ಮುಂದೆ ಮಾತಾಡೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ತದನಂತರ, ದುಬಾಯಿ ಸೀನನ ಆಸ್ತಿ ವಿವರ ಎಲ್ಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನೂರಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನು, ಒಂದೆರೆಡು ಮನೆ, ಕಾರು, ಒಂದು ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ವಿವರವನ್ನ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ರಾಜ, ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇದಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಸೀನ ದುಬಾಯಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇತ್ತ, ಇದೇ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತಿದ್ದ ರಾಜ ಮತ್ತು ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್, ಅವನ ಮನೆ ರೈಡ್ ಮಾಡಲು ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸೀನನನ್ನು ಹೆದರಿಸಿ ಹಣ ವಸೂಲು ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ  ಅನ್ ಅಫಿಶಿಯಲ್ ಆಗಿ ರೈಡ್ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. 



ದುಬಾಯಿನಿಂದ ಸೀನ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿರುತ್ತಾನೆ, ರಾಜನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಸಾರ್ ನೀವು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಂದು ಬಿಡಿ, ರೈಡ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಇದು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಐಟಿ ಆಫೀಸರ್ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ಸೀನನ ಊರಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಸೀನ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನ ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಹಲವಾರು ಜನ ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗಿ. ಸೀನನನ್ನ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ, ಮನೆಹತ್ರ ಯಾರೂ ಇರಬಾರದು ಅಂತ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರನ್ನೆಲ್ಲ ಚದುರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆ ಮುಂದೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಪೋಲೀಸರು ಕಾವಲಿಗೆ ನಿಂತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಟಾತ್ತನೆ ಪೋಲೀಸ್ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ, ಊರಿನ ಜನರಿಗೆ ವಿಷಯ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಸಂಧರ್ಭಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತಿದ್ದ, ರಾಜ ತನ್ನ ಅನುಚರರ ಮುಖಾಂತರ, ಸೀನನ ಕುರಿತ ಸುಳ್ಳುಸುದ್ದಿ ಹರಿಯಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಸೀನ ಸ್ಮಗ್ಲಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಾನೆ, ಬೇರೆ ಏನೋ ಅವ್ಯವಹಾರಗಳು ನಡೆಸ್ತಾಯಿದ್ದಾನೆ, ಆ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಲಾಭದಲ್ಲಿ ಈ ಹತ್ತನ್ನೆರೆಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮಣ್ಣೆರೆಚ್ತಾಯಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಯಿತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ಕಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಜತೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಹರಡಿದಮೇಲೆ, ಜನರು ಮನೆಹತ್ರ ಬಂದು ಗುಂಪುಸೇರುವುದು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. 

ಮನೆ ಒಳಗೆ ಬಂದ ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಐಟಿ ಆಫೀಸರ್, ತಮ್ಮ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿ, ಬಂದಿರುವ ಉದ್ದೇಶ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಆಲಿಸಿದ ಸೀನ, ಬನ್ನಿ ಸಾರ್. ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿ, ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲರ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಕೋಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಲಾಕರ್ ಗಳ ಬೀಗದಕೈಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗೋದ್ರೇಜ್ ಕಪಾಟುವಿನ ಬೀಗದ ಕೈ ಅನ್ನು ಕೋಡುತ್ತ, ಸಾರ್ ನಮ್ಮದು ಇದೊಂದೇ ಲಾಕರ್, ಹಾಗೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಯಾವುದೇ ರೂಮ್ ಗಳನ್ನು ಲಾಕ್ ಮಾಡಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಬಹುದು ಎಂದು ಸಲೀಸಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. 

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನ ಇಂತಹ ರೈಡ್ ಗಳಾದಾಗ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ನೂರಾರು ಐಟಿ ರೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಐಟಿ ಆಫೀಸರ್ಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಭಾವನೆಯ ಸೀನನನ್ನ ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಏನಿದು ಇವನು ಇಷ್ಟು ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿದ್ದಾನೆ? ಅಂದರೆ, ಇವನ ಆದಾಯದ ಮೂಲ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವೇ? ಇವನು ಅಂತಹ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದು ಅರ್ಥವೇ. ಅದೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಮನೆಯ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ ಹುಡುಕೋಣ, ಏನಾದರು ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ತಾನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸಹಚರರು ಮನೆ ಎಲ್ಲ ಶೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ದಾಖಲೆ ಪತ್ರ ಮತ್ತು ಹಣ ಒಡವೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಪಾಸ್ ಬುಕ್ ಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಮನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡಿದರು, ಮತ್ತೇನು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಇಷ್ಟೇ ಇರಬಹುದು ಎಂದು, ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಸೀನನ ಹತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೆ ಆಸ್ತಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿವೆ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಕಾಡಬೇಕು. ಬನ್ನಿ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯತಿಳಿಸಿ. 

ಸಾರ್, ಇಲ್ಲಿರೋ ದಾಖಲೆ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಆಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಮನೆಯವರ ಆಸ್ತಿ ಪತ್ರಗಳಿವೆ. ಆದು ಬಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೇನು ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಎಲ್ಲ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸ ಮಾಡುವುದು. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಬೇರೆ ಮನೆ ಅಂತ ಏನು ಇಲ್ಲ.  ಸೀನನನ್ನ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ, ಅವನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೀಸುತ್ತ, ನೀವೇನು ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳೋದು ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್,  ನಾವು ಐಟಿ ಯವರು, ಎಲ್ಲ ಮೂಲೇನು ಜಾಲಾಡ್ತೀವಿ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ... ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ. 


ಸಾರ್ ನಾನು ಸಹ ಮಾತಿಗೆ ಕೇಳ್ತೀನಿ, ನಾನು ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜೆಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಏಜೆಂಟ್ ಮುಖಾಂತರ ದುಬಾಯಿ ಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಆದಾಯದ ಮೂಲ ದುಬಾಯಿ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಿಮಗೆ, ಇನ್ ಕಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನವರಿಗೆ ನನ್ನ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ?

ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ ಇದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಸುಕುಮಾರನ್ ಗೆ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಂತಾಯ್ತು. ಮುಖದ ಚಹರೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದನ್ನ ಕಂಡ ರಾಜ, ಯಾಕೆ ಸಾರ್? ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲವೇ?

ಇಲ್ಲ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣ ವರ್ಗಾವಣೆ ನಡೆದರೆ ನಮಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ, ನಮಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೆ ಅಂತಹವರ ಮೇಲೆ ನಾವು ಕಣ್ಣು ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ, ಹೀಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಅಕೌಂಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಬಹಳಷ್ಟು ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.......

ನನ್ನದು NRE ಅಕೌಂಟ್, ಹೀಗಾಗಿ ಹಣದ ವ್ಯವಹಾರ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ ಸರ್?

ಹೌದು, ....

ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಅನುಮಾನ ಪಡುವಂತಹದ್ದು ಏನಿದೆ? ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ, ಇಲ್ಲಿರೋ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಎಷ್ಟು ಹಣ ಇದೆ ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಆಸ್ತಿ ಇದೆ ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಿ......ಒಬ್ಬ ಭ್ರಷ್ಟ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಅಥವ ಒಬ್ಬ ಭ್ರಷ್ಟ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಒಂದು ಹತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಏನಾದರು ಇದೆಯಾ? ಇಲ್ಲಿ ಅಂತ ಅನುಮಾನ ಪಡುವಂತಹದ್ದು ಏನಿದೆ? 

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಿದರೂ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಆಸ್ತಿಯೇನು ಪತ್ತೆ ಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಹಾರಗಳೂ ಸಕ್ರಮವಾಗಿ ಕಂಡು ಬಂದಿತ್ತು. ಸುಕುಮಾರನ್ ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡುತ್ತಾ ಬಂತು, ಸುಮ್ ಸುಮ್ಮನೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆವಾ ಅಂತ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅವರ ಆತಂಕವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ರಾಜ, ಸಾರ್ ನೀವು ಅನುಮತಿಕೊಟ್ಟರೆ ನನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಕಡಕ್ ಟೀ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ, ದುಬಾಯಿ ಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಡಕ್ ಚಹಾ ತುಂಬಾ ಫೇಮಸ್,.....

ಆಯ್ತು ಮಾಡಿ. ಕುಡಿಯೋಣ. ಎಂದು ಸುಕುಮಾರನ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಜಾ ಹಾಲನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ತುಂಬಾ ರುಚಿಕಟ್ಟಾದ ಟೀ ಅನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದರ ಪರಿಮಳ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಹರಡುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ,  ಆ ಟೀಯನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಟೀ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.  ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಐಟಿ ಆಫೀಸರ್ ಟೀ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲ ಗುಟುಕನ್ನು ಹೀರುತ್ತಾ ಟೀಯನ್ನು ಆಹ್ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ರಾಜ, ಪಳಪಳ ಹೊಳೆಯುವ ಬೆಳ್ಳಿಲೋಟದಲ್ಲಿ ಟೀಯನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸುಕುಮಾರನ್ ಗೆ ತಾನು ಕುಡಿಯಿತಿದ್ದ ಕಪ್ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಹಳೆಯ ಮಾಸಿಹೋಗಿದ್ದ ಪಿಂಗಾಣಿ ಕಪ್ ಒಂದು ತುದಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಹೊಡೆದಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಸೀಳು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ರಾಜನ ಬೆಳ್ಳಿಲೋಟ ಅವರ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಟೀ ಕಪ್ ನೋಡಿ ಅವರಿಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ಬಂದಂತಾಯ್ತು. ತಟ್ಟನೇ ತಮ್ಮ ಕಪ್ ಅನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಕ್ಕಿದರು.   


ಯಾಕೆ ಸಾರ್ ಟೀ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲವೇ?

ಟೀ ಇರಲಿ, ಮೊದಲು ಕೆಲಸ ನೋಡೋಣ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ಯಾನ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡಿ, ಇನ್ಕಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಪೈಲ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟ್ಸ್ ಕೊಡಿ. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಐಟಿ ರಿಟರ್ನ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ ಎಲ್ಲ ಡಿಟೈಲ್ಸ್ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. 

ಇರಲಿ ಬಿಡಿ ಸಾರ್, ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ರುಚಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಟೀ ಗಿಂತ ನನ್ನ ಕೈನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಳಪಳ ಹೊಳೆಯುವ ಬೆಳ್ಳಿಲೋಟ ನಿಮಗೆ ಅಸೂಯೆ ಮೂಡಿಸಿತು ಅಲ್ಲವೇ. ಪ್ರಪಂಚ ಹೀಗೆ ನೋಡಿ ಸಾರ್, ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ಆಸ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಜನರ ಕಣ್ಣು ಬಿತ್ತು, ಅಂತವರು ನಿಮಗೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾಹಿತಿ ಕೊಟ್ಟು, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸಿದ್ದಾರೆ.  

ಸೀನ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ, ಕಪಾಟಿನಿಂದ ಕೆಲ ಫೈಲ್ ಗಳನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊಡುತ್ತ, ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳಿ ಸಾರ್, ಇದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಇದೆ.

ಸುಕುಮಾರನ್ ಗೆ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪುಗಳು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಡ ಎಂದು, ಈಗ ನಾವು ಹೊರಡ್ತೀವಿ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡೋದಿದೆ, ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ,  ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಏನಾದರು ಮಾಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾದರು ಹಣ ಕೀಳಬೇಕು ಎಂದು, ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಕಡೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ.

ನೋಡ್ರಿ ಸೀನ, ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾಡಿರೋ ಆಸ್ತಿ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಇದೆ. IT, ED ಅಂತ ಹೋದರೆ, ತುಂಬಾ ತೊಂದರೆ ಯಾಗುತ್ತೆ. ಮುಂದೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ನೀವು ಮತ್ತೆ ದುಬೈ ಗೆ ಹೋದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಮನೇಲಿರುವವರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತೆ. ಏರ್ ಪೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಹ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದು. ಸರಿ ಬರ್ತೀನಿ ಎಂದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೆ, ಸೀನ ಏನಾದರು ಹೆದರಿ, ಡೀಲ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಪೋಲೀಸ್ ಇನ್ಸಪೆಕ್ಟರ್ ವಿಲ್ಸನ್ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಸೀನ ಯಾವುದನ್ನ ಕೇರ್ ಮಾಡದೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಮನೆಯವರ ಜತೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದ. 

ಬಂದ ದಾರಿಗೆ ಸುಂಕವಿಲ್ಲ ಎಂದು, ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ಶ್ರಮವನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದ ರಾಜನನ್ನ ಶಪಿಸುತ್ತ ಸುಕುಮಾರನ್ ಮತ್ತು ವಿಲ್ಸನ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಹರಡಿದ್ದರಿಂದ, ಊರಿನ ಜನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಜಮಾಯಿಸುರುತ್ತಾರೆ. ಬರೀ ಕೈಲಿ ಹೋಗಿದ್ದನ್ನ ಕಂಡ ಜನ ಸೀನನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ಜಿಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆ ವರದಿಗಾರರಾದ ಸಾವಿತ್ರಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಆ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮನೆ ಮುಂದೆ ಜನ ಇರುವುದನ್ನ ನೋಡಿ ಅವರೂ ಸಹ ಜನರ ಮದ್ಯೆ ನಿಂತು ಇದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನ ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇರಲಿ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೆಲ ಘಟನೆಗಳನ್ನ ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮೆರದಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿದಿರುತ್ತಾರೆ, ಜತೆಗೆ ಸುಕುಮಾರನ್ ಮತ್ತು ವಿಲ್ಸನ್ ಅವರ ಫೋಟೋ ಸಹ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ, ಸೀನನ ಆತ್ಮೀಯರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಜತೆಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಸಹ ಮನೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. 

ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದಿದ್ದೂ ನೋಡಿ, ಅಯ್ಯೋ, ನೀವೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಬರೋಕೆ ಹೋದ್ರಿ. ಅಂತಹದ್ದೇನು ಆಗಿಲ್ಲ. ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆಯವರು ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡೋಕೆ ಬಂದಿದ್ರು ಅಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಇದೆ, ಎಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಧಾನಿಸಿದ. ಜನ ಒಬ್ಬಬ್ಬರಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು, ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಸಾವಿತ್ರಿ, ಹೊರಗಡೆ ಸೀನನ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಏನಾದರು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ಸೀನನ ಹತ್ರ ಮಾತುಕತೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. 

ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಹತ್ರ ಬಹಳಷ್ಟು ಕೇಳಿದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೊಡ್ತಾಯಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸಗಾರನಾಗಿ ಈವತ್ತು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದೀರಿ, ಬಹಳಷ್ಟು ಯುವಕರಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಯಾಗಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ಬೆಳೆದು ಬಂದ ರೀತಿಯಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಕೊಡಿ. ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. 

ನನ್ನ ಕಥೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಯಾಗುತ್ತೆ ಅಂದರೆ, ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗುತ್ತ್ಯೆ? ಖಂಡಿತಾ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಎಂದು ತಾನು ಬೆಳೆದ ಬಂದ ಬಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದ....


ಆಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಇತ್ತು, ನಾನು ದುಡಿಯೋದು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ದುಬೈಗೆ ಕೆಲಸಗಾರರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಜಾಹೀರಾತು ಬಂದಿತ್ತು. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು, ವಿವರಗಳನ್ನ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ. ತಿಂಗಳೊಳಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇಂಟರ್ ವೀವ್ ಕೊಟ್ಟು, ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಆಯಿತು ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬ ಏಜೆಂಟ್ಗೆ ಕಮೀಷನ್ ಹಣ, ವೀಸಾ, ವಿಮಾನದ ಟಿಕೆಟ್ ಎಲ್ಲ ಖರ್ಚನ್ನು ಭರಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.  ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ,   ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ರು, ಅದನ್ನು ಏಜೆಂಟ್ ಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ದುಬಾಯಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಯದ್ದು.   ಆಯಿಲ್ ಟ್ಯಾಂಕರ್ ತೊಳೆಯೋದು, ಸ್ಕ್ರಾಪ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡೋದು, ಮೆಟೀರಿಯಲ್ ಲೋಡ್ ಅನ್ ಲೋಡ್, ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಕೆಲಸ. ನಾನು ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು  ಮತ್ತಿನ್ನೆಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದ್ಯಾವುದೂ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ಕಡೆ ಒಂದೊಂತರಹ ಕೆಲಸ. ನಾನು ಆಸೆ ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಬಹಳ ನಿರಾಶೆಯಾಯ್ತು. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಂಭಳವೂ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದು, ವಾಪಾಸ್ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಎರಡು ವರ್ಷ ತಳ್ಳಿದೆ. ತದನಂತರ ವಾಪಾಸ್ ಮನೆಗೆ ಬರುವವನಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಬರ್ ದುಬೈ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ರೂಮ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ಬಸ್ ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ., ಸೀನಾ ಅಂತ ಕೂಗಿದಂತಾಯ್ತು. ಯಾರು ಅಂತ ನೋಡಿದ್ರೆ, ನಾನು ಊರಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಮೇಸ್ತ್ರಿಯಾಗಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಆ ಯಜಮಾನ. ಅವರನ್ನ ನೋಡಿ ಖುಶಿಯಾಯ್ತು. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಒಂದೆರೆಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಊರಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಕೆಲವಾರಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಅವರಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂತು, ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಆಗಿ ಭೇಟಿ ಯಾಗಬೇಕಿದೆ ಬಾ ಅಂದ್ರು... ಅಂದು ಭಾಗ್ಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು ನೋಡಿ. ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಮೇಸ್ತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗ್ತು., ಸಂಭಳ ಸಹ ಜಾಸ್ತಿ. ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗೋ ಯೋಚನೇ ಬಿಟ್ಟೋಯ್ತು. ಹೊಸ ಕಂಪನಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ನಿಯತ್ತಾಗಿ ದುಡಿದೆ. ಅರಬ್ಬಿಗಳ ಕೆಲ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಹಣಕಾಸಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸುಧಾರಿಸಿತು. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ನಾನು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಅರಬ್ಬಿ ಕಸ್ಟಮರ್  ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು, ತನ್ನ ಸಂಭಂದಿಕರ ಒಂದು ವೇರ್ ಹೌಸ್ ಅನ್ನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಬಂಡವಾಳದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಡ್ತಿಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು. ತಮ್ಮ ಒಂದು ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ರು, ಅಲ್ಲಿದ್ದು ನಾನೇ, ಖುದ್ದಾಗಿ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದ ಬಡ್ಜೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ, ಅದೇ ರೀತಿ, ಒಂದೆರೆಡು ಮನೆಗಳನ್ನ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಬಂತು. ಅವರು ಆ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ನೀನೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು ಅಂತಹೇಳಿದ್ರು. ಆವತ್ತು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಕಂಪನಿ ಇಂದು ನೂರಾರು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನ ಮಾಡಿಮುಗಿಸಿದ್ದೀವಿ. ನಾನು ವಾಸ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ, ಹೋಟೆಲ್ ಒಂದನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದನ್ನ ಸಹ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಅಂತಹದ್ದೇ ಮತ್ತೆರೆಡು ಹೋಟೆಲ್ ಗಳನ್ನ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ನಮಗೊಂದು ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಮೆಟಿರಿಯಲ್ಸ್ ಅಂಗಡಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಯಿತ್ತು.  ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ತೆರೆದೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗೆ  ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಪ್ಲೈ ಮಾಡುವಂತಾಯ್ತು. ಹೀಗೆ ಒಂದರಿಂದ ಒಂದು ಬಿಜಿನೆಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ಬಂದೆ. ಇದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹಲವರ ಸಹಕಾರ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಂಪನಿಯ ಕೆಲಸಗಾರರು ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಸಹ ನನ್ನ ಜತೆ ಬಂದರು. ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾವಂತೆ, ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ಞಾನ ಇರುವ ಹುಡುಗಿಯನ್ನ ಮದುವೆಯಾದೆ, ಆಕೆ ಜತೆಯಾಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ. ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ನಿಪುಣಳು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಬಿಜಿನೆಸ್ ಬೆಳಿತಾ ಬಂತು. ಅಲ್ಲಿ ದುಡಿದಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾಯಿದ್ದೀನಿ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಕೆಲವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೇ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಹೇಳೀ?

ಸೀನನ ಕಥೆ ಕೇಳಿದ, ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. ಒಂದು ಚೆಂದದ ಲೇಖನ ಬರೆದು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ, ಆದಾಯತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ, ಸೀನನ ಕೇಸ್ ಕುರಿತು ವಿಚಾರಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆಯಿತು. ತನ್ನ ಮೂಲಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ದಾಳಿಯ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದಳು. ಅದೊಂದು ನಕಲಿ ದಾಳಿ ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು, ಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟುವ ಮೇಸ್ತ್ರೀ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿ ಯಾದ ಕಥೆ. ಡೀಲ್ ನಡೆಸಲು ಆದಾಯತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆಯ ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿ ನಕಲಿ ದಾಳಿ ಎನ್ನುವ ಸುಧೀರ್ಘ ಲೇಖನವನ್ನು ಸಿದ್ದಪಡಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದಳು. ಲೇಖನ ಪ್ರಕಟವಾದೊಡನೆ, ಆದಾಯತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆ, ಸುಕುಮಾರನ್ ನನ್ನು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿ ಮತ್ತು ಅದೇ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದ, ಪೋಲೀಸ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ವಿಲ್ಸನ್ ನನ್ನು ಅಮಾನತು ಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು.


ರಾಜನ ಅಸೂಯೆಗೆ, ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನ ಮೈಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕುಂದು ತಂದುಕೊಂಡ ಸುಕುಮಾರನ್ ಮತ್ತು ವಿಲ್ಸನ್ ರಿಗೆ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ಅವನನ್ನ ಹುಡುಕುತ್ತ ಊರಿಗೆ ಹೋದರು. ಊರ ಹೊರಗೆ ಅವನನ್ನ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಕೋಪವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನನ್ನ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಾಗದೆ, ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನಿಟ್ಟರು. ಹಣ ಕೋಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಜೀವ ಸಹಿತ ಇರಲು ಬಿಡೆವು ಎಂದು ಹೆದರಿಸಿ, ಹಣ ಪಡೆಯಲು ಅವನ ಜತೆ ತಮ್ಮ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು.  ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆಗ ಮಳೆಗಾಲ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಿರುಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟವೊಂದು ಕುಸಿದು ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣು ರಭಸವಾಗಿ ಇವರು ಸಂಚರಿಸುತಿದ್ದ ವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅವರ ವಾಹನ ಪಲ್ಟಿಯಾಗಿ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದ ಒಂದು ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ. ಬಿದ್ದಿತು, ಒಂದು ದಿನವೆಲ್ಲ, ಆ ಮಣ್ಣಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಬೇಕಾಯ್ತು.

ಘಟನೆಯ ವಿವರ ತಿಳಿದ ಸಾವಿತ್ರಿ, ಸೀನನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದಳು. ಆಗ ಸೀನ, "ಮೇಡಂ ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿದ್ದ ಮಾತು ಸತ್ಯ ನೋಡಿ, ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಗುತ್ತೆ, ನೀವು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದರಿಂದ ನೀವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಅದು ಅವರ ಮಾಡಿದ್ದ ಕರ್ಮ, ಅವರು ಅನುಭವಿಸ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಕೊಡೋಣ ಮೇಡಂ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಎಂದು ಫೋನ್ ಕರೆ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ. 

ಕಥೆಗಾರರು:  ಪಿ.ಎಸ್. ರಂಗನಾಥ್. ಮಸ್ಕತ್

ಭಾನುವಾರ, ಮೇ 2, 2021

ಒಂದು ವಸ್ತ್ರದ ಕಥೆ

 ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯ NRI Edition ನಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ವಾದ ವರ್ಣ ಚಿತ್ರದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಬರೆದ ಕಥೆ "ಒಂದು ವಸ್ತ್ರದ ಕಥೆ" ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

ಕಥೆಗೆ ಪೂರಕವಾದ ವರ್ಣಚಿತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿ ಮತ್ತು ಕಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯವರಿಗೆ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.🙏💐💐💐
https://kpepaper.asianetnews.com/3079416/NRI-EDITION/NRI-EDITION#page/9/1



ಭಾನುವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 11, 2021

ಒಂದು ವಸ್ತ್ರದ ಕಥೆ

 ಅದು ಮಗ್ಗದ ಮನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ವಸ್ತ್ರಗಳು ತಯಾರಾಗುತಿದ್ದವು. ಬಾಲಕ ಈರಯ್ಯ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ,  ಅಲ್ಲಿ ನೂಲನ್ನು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ಹಾಕುತಿದ್ದುದನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡುತಿದ್ದ, ತರಹೇವಾರಿ ಬಣ್ಣಗಳು, ಬಣ್ಣದ ನೂಲಿನ ದಾರಗಳು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಿಸುತಿದ್ದ.

ಯಾಕ ಈರ? ಬಣ್ಣಗಳನ್ನ ಹೊಸದಾಗಿ ನೋಡ್ತಾಯಿದಿಯೇನು? ಎಂದು  ಮಗ್ಗದ ಮನೆಯ ನಾಗಮ್ಮ ಕೇಳಿದರು.

ಹಂಗೇನಿಲ್ಲ ಅಕ್ಕಯ್ಯಾ, ಈ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನ ನೋಡ್ತಾಯಿದ್ದರೆ ಬಾಳ ಖುಷಿಯಾಗ್ತದೆ.

ಬಣ್ಣ ನೋಡೋಕೆ ಮಾತ್ರ ಚೆಂದ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂತ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ವಿಸ ಕಣಪ್ಪಾ, ಯಾವುದನ್ನ ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕೋ ಎನ್ನುವುದನ್ನ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.





ಈರನಿಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಯಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಆದರೆ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಮುಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಮನದಾಸೆಯನ್ನ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದ. 


ಅಂದ ಹಾಗೆ, ಈ ಈರ ಒಬ್ಬ ರೈತ ಕುಟುಂಬದ ಹುಡುಗ, ಆ ಊರಿನ ಹೆಸರು ರಾಮಪುರ. ಸುಮಾರು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಗಿನ್ನೂ ಪರಕೀಯರ ದಾಳಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಆಧುನಿಕ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ, ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು, ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡಿ, ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳು. ಆ ಊರು ರಾಮಪುರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕೇಂದ್ರ ವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲತರಹದ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಂತೆ ನಡೆಯುತಿದ್ದರಿಂದ, ನೂರಾರು ಜನ  ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ತಾವು ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ತಂದು ಮಾರುತಿದ್ದರು ಹಾಗೂ ದೂರದ ಊರುಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಸಹ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತಿದ್ದರು. ರಾಮಪುರದಲ್ಲಿ, ನೇಕಾರರು, ಕುಂಬಾರರು, ಚಮ್ಮಾರರು, ಅಕ್ಕಸಾಲಿಗರು ಎಲ್ಲ ತರಹದ ಕರಕುಶಲಗಾರರು ಅಲ್ಲಿದ್ದರಿಂದ, ಹಳ್ಳಿಗರು ಒಮ್ಮೆ ಆ ಊರಿಗೆ ಬಂದರೆ, ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ತಾವು ತಂದಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಮಾರಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಮರಳುತಿದ್ದರು. ರಾಮಪುರದಲ್ಲಿ ಜನರೆಂದರೆ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೂರದ ಊರುಗಳಿನ ಜನರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಗೌರವ.






ವೀರಯ್ಯನ ತಾಯಿ ತನ್ನ ತವರೂರಿಗೆ  ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗುವ ಸಂಧರ್ಭ ಬಂದಿತ್ತು, ವೀರಯ್ಯ ಸಹ ತಾಯಿಯ ಜತೆ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಸುಮಾರು ಮೈಲುಗಳ ದೂರದ ದಾರಿ, ಎತ್ತಿನಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಶುರುಮಾಡಿ ಹಳ್ಳಿ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಾತ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಮನವರನ್ನ ನೋಡಿ ವೀರಯ್ಯನಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡಿ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟಿದ್ದ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು, ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆಯೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿದ. ಹಾಗೆಯೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಖ್ಯ ಬೀದಿಯ ಕಡೆ ಹೊರಟು ಬಂದ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು ಏನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಪುರಕ್ಕಿಂತ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು ಆ ಹಳ್ಳಿ. ಸಪ್ಪೆ ಮೋರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸು ಮರಳಿದ. ಯಾಕೋ ಹೀಂಗೆ ಸಪ್ಪಗಿದೀಯಾ ಎಂದು ಅವರ ಮಾಮ ಕೇಳಿದ. ಈ ಊರಲ್ಲಿ, ಏನು ವಿಶೇಷ ಇಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ರಾಮಪುರದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಇದೆ ಗೊತ್ತಾ, ಎಂದು ಮರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ.

ಹೌದು ಕಣೋ, ನಿಮ್ಮ ಊರು ದೊಡ್ಡದು, ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜನ ಇರ್ತಾರೆ, ಅಂಗಡಿಗಳು ಇವೆ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಇದೆ, ಸಂತೆ ಇದೆ. ಗುರುಕುಲ ಇದೆ. ದೊಡ್ಡ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇದೆ, ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ, ಕಾಡು ಎಲ್ಲ ಇದೆಯಪ್ಪ....



ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಯಾಕಿಲ್ಲ!!!

ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ನಸು ನಕ್ಕು ಅವನನ್ನ ಹೊರಗಡೆ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋದ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ವೀರಯ್ಯನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಅವನ ಜತೆ ಆಟವಾಡಲು ಹೇಳಿದ.

ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಕಂಡ ವೀರಯ್ಯ ಖುಷಿಯಿಂದ ಅವರ ಜತೆ ಆಟವಾಡಲು ಹೋದ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಆಟವಾಡಿದರು, ನಲಿದಾಡಿದರು, ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದರು. ತದ ನಂತರ ಹತ್ತಿರದ ಹೊಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹರಿಯುತಿದ್ದ ನೀರಿನ ತೊರೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ ಹರಟುತ್ತ ಕುಳಿತರು. ತನ್ನ ಊರಾದ ರಾಮಪುರದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿದ. ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗದೆ ಇರುವ ವಸ್ತುಗಳಿಲ್ಲ, ತಿನ್ನಲು ಸಿಗದೆ ಇರುವ ತಿಂಡಿಗಳಿಲ್ಲ. ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವ ವಸ್ತುಗಳು, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದವಾಗುತಿದ್ದ ವಿವಿಧರೀತಿಯ ಮಡಿಕೆಗಳು, ಮಗ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುತಿದ್ದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಮಿಠಾಯಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುತಿದ್ದ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತಿಂಡಿಗಳು, ದೇವಸ್ಥಾನ ದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತಿದ್ದ ಪೂಜೆಗಳು, ಅಲ್ಲಿನ ಕೊತ್ವಾಲ, ಸೇನಾಧಿಪತಿ, ಸೈನಿಕರು ಮುಂತಾದವರು ವಾಸಿಸುತಿದ್ದ ರಾಜಬೀದಿಯ ಮನೆಗಳು, ಅದೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ವಿವರಿಸುತಿದ್ದ. ಅವನು ಹೇಳುತಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತ ರಾಮಪುರವನ್ನ ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದರು. ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ನೇಕಾರರ ಮಗ್ಗದ ಮನೆ, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ವಸ್ತ್ರಗಳ ಕುರಿತು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ನೇಕಾರರು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿದ. ಎಲ್ಲವು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ, ಈರಯ್ಯ, ನಿನಗೆ ಮಿರ ಮಿರ ಮಿಂಚುವ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ರಾಜ ಪೋಷಾಕುಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವಲ್ಲವೇ, ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅಂತಹ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ಹುಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲವೇ.

ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ, ವೀರಯ್ಯ ನನ್ನು ವಿಚಲಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಮಾತು ತಡವರಿಸುತ್ತ, ಹೌದು, ಹಬ್ಬಗಳು ಬಂದಾಗ ನಾನು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬಾಯಿಂದ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಸಿತು.



ಅಲ್ಲಿಂದ ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸು ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಮನಸ್ಸು ಮಿರ ಮಿರ ಮಿಂಚುವ ಝರಿ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತಿತ್ತು, ರಾಜ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ಉಡುತಿದ್ದ ಅಂತಹ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಉಟ್ಟಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಹಲವಾರು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ, ಅಂತಹ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಾನೊಮ್ಮೆ ಉಡಬೇಕಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು.

ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ಊರಿಗೆ ಮರಳಬೇಕಿತ್ತು. ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗನನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಅವನ ಅಪ್ಪ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ. ಒಂದೆರೆಡು ದಿನಗಳು ಕಳೆದ ನಂತರ ಊರಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮರಳಿದರು.

ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮಗ್ಗದ ಮನೆಗೆ ವೀರಯ್ಯ ಹೋದ, ಅಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣ ಬಟ್ಟೆಗಳು ತಯಾರಾಗುತಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಿರ ಮಿರ ಮಿಂಚುವ ಝರಿ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಏನಿದು, ಯಾಕೆ ಯಾವ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಇಲ್ಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಯಾವುದಾದರು ಕಪಾಟುವಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟರಬಹುದೆಂದು ಸುಮ್ಮನಾದ. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಅಂತಹ ಬಟ್ಟೆ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ಕಾಯುತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಜಟಕಾ ಬಂಡಿಯೊಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಯಾರೋ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬ ಬಂದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋದ. ಕಪಾಟಿನೊಳಗಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಅವನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಸುತಿದ್ದರು. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಬಟ್ಟೆ ಅಲ್ಲಿಯಾವುದಾದರು ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ. ಝರಿ ಬಟ್ಟೆಗಳಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಕುದಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ವೀರಯ್ಯನನ್ನ ತೋರಿಸುತ್ತ ಈ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗನ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಒಂದೆರೆಡು ಅಳತೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಡಿ ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಬಂದಾಗ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಆ ಮಾತನ್ನ ಕೇಳಿದ ವೀರಯ್ಯನಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಯಿತು,



ಆ ಮಗ್ಗದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಹಲವಾರು ನೇಕಾರರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತಿದ್ದರು. ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಅಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುತಿದ್ದವು. ತದನಂತರ ಅದನ್ನ ಜೋಡಿಸಿ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಕೆಲ ಕೆಲಸಗಾರರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತಿದ್ದರು. ಆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಯಾರಿಸುವವರು ಒಮ್ಮೆಯಾದರು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಿಂದ ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುತಿದ್ದ. ವಸ್ತ್ರಗಳು ತಯಾರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಹಲವಾರು ದಿನಗಳು ಬೇಕಾಗುತಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಆಸೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ನೆರವೇರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ಆ ಅಸೆ ಅವನಿಂದ ಮರೆಯಾಯಿತು. ಎಂದಿನಂತೆ ತನ್ನ ಆಟ ಪಾಠ, ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿಬಿಟ್ಟ.

ಒಮ್ಮೆ, ಮಗ್ಗದ ಮನೆಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡಲು ತಾಯಿ ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ದಿನ ಅವರು ಬರುವುದಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ವೀರಯ್ಯ ಹಾಲು ಹಾಕಲು ಬಂದ, ವಸ್ತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಆಸೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆಯಿತು. ಆಗ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಪಾಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದ, ಅಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುಡುತಿದ್ದರು. ಅವರು ವೀರಯ್ಯನನ್ನ ನೋಡಿ ಏನೋ ಈರಾ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ನೋಡಿಲ್ಲವೇನೋ?

ಇದು ರಾಜಬೀದಿಯವರು ಉಡುವ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಅಲ್ಲವೇ.

ಹೌದು, ನೀನು ಈ ಬಟ್ಟೆ ಉಡಬೇಕೆ.

ಆಸೆಕಂಗಳಿಂದ ಹೌದು ಎನ್ನಲು ಹೊರಟ, ಆದರೆ ತಡವರಿಸುತ್ತ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಎಂದ.

ಅವನ ಆಸೆ ಕಂಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಆ ತಾಯಿ, ಸರಿ ಬಾ ಇಲ್ಲಿ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರು, ಇದನ್ನು ಉಟ್ಟು ನೋಡು.

ಬಟ್ಟೆ ಕೈಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ತಡ, ತಟ್ಟನೆ ತನ್ನ ಉಡುಪನ್ನು ಕಳಚಿ ಆ ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ. ಬಹುದಿನಗಳ ಆಸೆ ನೆರವೇರಿತು ಎನ್ನುವ ಖುಷಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಇದ್ದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡ. ರಾಜಕುಮಾರನಂತೆ ಕಾಣುತಿದ್ದ. ಆ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿದ, ಹಾಡು ಹಾಡಿದ. ಹೇಳತೀರದ ಆ ಸಂತೋಷ ಅವನಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ತಾಯಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೊಸ ರೂಪವನ್ನ ತೋರಿಸಿ ಬಾ, ಆದರೆ ನೀ ಧರಿಸಿರುವ ಪೋಷಾಕು ಊರ ಜನರಿಗೆ ಕಾಣಬಾರದು ಎಂದು ಅವನ ಮೈಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರವೊಂದನ್ನು ಹೊದಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊದ್ದು ಕೊಂಡಿದ್ದ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದು ತಾನು ಧರಿಸಿದ್ದ ಮಿರ ಮಿರ ಮಿಂಚುವ ಝರಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ.

ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಗನ ಧಿರಿಸನ್ನು ಕಂಡು ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಮಗ ರಾಜಕುಮಾರನಂತೆ ಕಂಡು ಬಂದ. ಮಗನ ಹೊಸರೂಪವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತ ತಮ್ಮ ಮೈ ಮರೆತರು. ತಕ್ಷಣ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ಅವರು, ಮಗಾ ನಮಗೆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವ ಈ ವಸ್ತ್ರ ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಅವರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿ ಬಂದು ಬಿಡು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಇದು ಬೇಕು ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೊಡಲ್ಲ ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದ. ಅವನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಮಗಾ ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ಈ ತರಹ ಸಂಸ್ಕಾರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿ ಬಂದು ಬಿಡು ಎಂದರು.

ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಗ್ಗದ ಮನೆಗೆ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ದನಾದ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದೆರೆಡು ದಿನ ನಾನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೊಡುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಸರಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರು.

ಆಗ ಮಗ್ಗದಮನೆಗೆ ಈರಯ್ಯನ ತಾಯಿ ಹೋಗಿ, ಮಗ ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದಳು. ನಾಳೆ ನಾನೇ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಂದು ನಿಮಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿದಳು.

ಒಂದೆರೆಡು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಆ “ವಸ್ತ್ರದ” ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮರೆಯಲಾರಂಬಿಸಿದರು. ವೀರಯ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದೆ ಹಾಗೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದನು, ತನಗೆ ನೋಡ ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೋಡುತಿದ್ದ. ವಾರದ ಮೇಲೆ ಆಯಿತು, ಮಗ್ಗದ ಮನೆ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ.

ಅವನತಾಯಿ ಹಾಲು ಹಾಕಲು ಮಗ್ಗದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಿ ವೀರಯ್ಯ ಕಾಣಿಸ್ತಾಯಿಲ್ಲ, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾನ? ಎಂದು ನಾಗಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ವೀರಯ್ಯನ ತಾಯಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಓಹ್ ನಿಮಗೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮರಳಿಸುವುದನ್ನ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ,  ಅವನು ನಿಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಈಗಲೇ ಹೋಗಿ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮರಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದರು.

ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ಮೇಲೆ, ಕೋಪದಿಂದ ವೀರಯ್ಯನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಆ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿ ಬಾ ಎಂದಿದ್ದೆ. ಮರಳಿಸದೆ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಎಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ ನೀನು, ನಮಗೆ ಅವಮಾನ ವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ. ತಾಯಿಯ ಕೋಪ ಅವನಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ತರಿಸಿತು. ವಾಪಾಸ್ ಕೊಡಲು ಹೋದರೆ ತನಗೂ ಅವಮಾನ ವಾಗುವುದು ಅಲ್ಲವೇ ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಲಿ, ಇದು ನನ್ನಿಂದಾಗದ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಅಳುತ್ತ ನಿಂತ.

ಅವನ ತಾಯಿ, ಅಳುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಈಗಲೇ ಅವರಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಾ, ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀನಿ.

ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವಸ್ತ್ರವನ್ನ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಮಗ್ಗದ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತ.

ಮಗ್ಗದ ಮನೆಯ ನಾಗಮ್ಮ ಅವನು ಅಳುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದು, ಸಂಕೋಚದಿಂದ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹತ್ತಿರ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತ., ಯಾಕೋ ರಾಜ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಮನೆ ಕಡೆ ಬರಲಿಲ್ಲ...

ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿಲಿಲ್ಲ.

ಆದಿನ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಟ್ಟೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲು ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲವೇ

ಅದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ.

ನೀನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಬೈಯುತ್ತೇವೆಂದು ಹೆದರಿದ್ದೆಯಾ?

ಬಳಬಳನೆ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೀರು ಬಂತು, ಅಳುವುದಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ.

ಅಯ್ಯೊ ಅಳಬೇಡ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಅಳ್ತಾಯಿದೀಯಾ, ನಾವು ಬಯ್ಯಲ್ಲ, ಹೊಡೆಯುವುದು ಇಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಇರು., ಬಾ ಎಂದು ಅವನನ್ನ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರು.

ನೋಡಪ್ಪ, ನಾವು ನೇಕಾರರು ಜನರ ಮಾನ ಮುಚ್ಚುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು. ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕುವವರಲ್ಲ. ಇಂಥಹ ನೂರಾರು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ತಯಾರಿಸ್ತೀವಿ. ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ನಮಗೆ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ. ಈ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನ ನೀನೇ ಇಟ್ಟುಕೊ. ಉಟ್ಟುಕೊಂಡು ಖುಷಿಯಾಗಿರು. ಅಳಬೇಡ ಮಗನೇ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರು.

ನಾಗಮ್ಮನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ವೀರಯ್ಯನಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಅಕ್ಕಯ್ಯ, ಇಂತಹ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನ ಧರಿಸಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ನನಗೆ ಇದರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ಉಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಿತ್ತು, ಆ ಆಸೆ ತೀರಿತು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಏನು ಬೇಡ...

ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆದರಿಕೆ, ಭಯ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊರಟುಹೋಗಿತ್ತು. ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೌಡಿಮೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತಿತ್ತು.



Photos Credit:- The original owners.

Photos Source:- Internet

ಬುಧವಾರ, ಜೂನ್ 5, 2019

ಕಥೆ: ಅಸ್ಥಿ ಭಾಗ-2

ಕಥೆ: ಅಸ್ಥಿ ಭಾಗ-2

ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ.......
ಮತ್ತೆ ಮಸ್ಕತ್ ನಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂತು,
ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿದು ದೇಹವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.
ಸಾರ್, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಾನೊಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ., ಅವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಅಸ್ಥಿಯನ್ನ ಮಾತ್ರ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡಿ, ..... ದೇಹ ತರುವುದಕ್ಕೆ, ಎಷ್ಟು ಹಣ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತೋ ಆ ಹಣವನ್ನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಫಿಕ್ಸ್ ಡ್ ಡಿಪಾಸಿಟ್ ಮಾಡಿಬಿಡಿ ಸಾರ್. ಎಂದು ಹೇಳೀ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುವುದಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದಳು.
ಆ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದರು, ಯಾರ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೂ ಮಾತು ಬರಲಿಲ್ಲ....
ಇವಳಿಗೇನು ಬಂತು ಇಂತಹ ಬುದ್ದಿ, ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಗಂಡನ ಮುಖವನ್ನ ಕೊನೇ ಸಾರಿ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ, ಎಂತಹ ಕಠಿಣ ಮನಸ್ಸು ದೇವರೇ ಅಂತ ಅಲ್ಲಿರುವ ಜನ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು. ಆದರೆ, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಗು ವಯಸ್ಸಾದ ಅತ್ತೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವರು, ನೋಡಮ್ಮ ನಿನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ತಪ್ಪು ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸರಿ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ತಾಯಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಬಂಧು ಬಳಗ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಖವನ್ನ ಕೊನೇ ಸಾರಿ ತೋರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಅಂತ ವಿವರಿಸಿದರು...
ಆದರೆ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
*****
ಒಂದು ದಿನ ಕಳೆಯಿತು,
ಮಸ್ಕತ್ ನಲ್ಲಿ, ಜನರಿಂದ ಜನರಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯುತ್ತ ಹೋಯಿತು. ಕೆಲವರು ಒಳ್ಳೆ ನಿರ್ಧಾರ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಗಂಡನ ದೇಹ ಬೇಡವಂತೆ ಹಣ ಮಾತ್ರ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನೆಗಟೀವ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಕೆಲ ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಜನರಿಗೂ ಸಹ ಈ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಸಂಧಿಗ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದ್ದ ಸಮಾಜ ಸೇವಕರಾದ ನಾಗರಾಜ್ ಶೆಟ್ಟರು, ಶಶಿಕಾಂತ್ ಶೆಟ್ಟರು ಮತ್ತಿತರಿಗೆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಿ, ಇದೇನಿದು ಈ ಕೇಸ್ ವಿಚಿತ್ರ ವಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಅಂತ, ಸರಿ ಇದರ ಮೂಲ ಕಾರಣ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಹಾಗೂ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ತಿಳಿಯಲು ಅಂತ ಊರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯಸ್ತರ ಮುಖಾಂತರ ವಿಚಾರಿಸಲು ಹೇಳಿದರು. ಸಂಜೆ ಒಳಗೆ, ಊರಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಬಂತು. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಸ್ತಿ, ಹೊಲ ಗದ್ದೆ, ಇಲ್ಲ, ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು, ವಯಸ್ಸಾದ ತಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಾರೆ, ಮನೆಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ರಮೇಶಣ್ಣ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು. ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು, ಆಗಲೇ ಎರಡು ದಿನ ಕಳೆದಿತ್ತು, ಮುಂದಿನ ದಿನ, ಸ್ಥಳೀಯ ಪೋಲೀಸರಿಂದ ದೇಹ ದೊರೆಯುವುದಲಿತ್ತು, ತಕ್ಷಣ ಸೂಕ್ತ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಂದೇ ಧೀರ್ಘವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದರು.
ಕಂಪನಿಯವರು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು, ಮನೆಯವರ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಹಮತ ಕೊಡುವುದಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಯವರು ಸೂಚಿಸಿದವರಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
*****
ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಮೀನಾಕ್ಷಿಯ ನಿರ್ಧಾರ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸರಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮೆತ್ತಗೆ ಗೊಣಗಾಡುತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳೀತ ಇತ್ತು, ಜನರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು, ನೋಡೀ, ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ನೀವೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು, ನನ್ನ ಅತ್ತೆ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆ ಮನೆತನದ ಸಂಭಂದ ಹುಡುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀನಿ  ಅಂತ ಯಾರಾದರು ಮುಂದೆ ಬಂದರೆ, ನಾನು ಅವರ ಮನೆ ಹೊಲ ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೀತದ ಆಳಾಗಿ ದುಡಿತೀನಿ.
ಯಾರಾದರು ನೋಡ್ಕೋತೀರ................ ಹಾಗಿದ್ರೆ ಹೇಳಿ...
ಹೀಗೆ ರಪ್ಪಂತ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದಂತೆ, ಮಾತಾಡಿದ ಮೀನಾಕ್ಷಿಯನ್ನ ಕಂಡ ಜನ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಹಳ್ಳಿ ಜನ, ಬಡತನ ದಿಂದ ಬಳಲಿ ಬೆಂಡಾದವರು, ಯಾರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲದವರು, ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು, ಹುಟ್ಟಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲು ತಿನ್ನಿಸಲ್ಲ, ಹೇಗಾದರು ಹಾಗೇ ಆಗುತ್ತೆ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಯಾಕಮ್ಮ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ..............
ನಾನು ಕಷ್ಟವನ್ನ ಇವತ್ತು ನೋಡ್ತೀಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದಾಳೆ. ಓದಿ ವಿದ್ಯಾವಂತೆ ಯಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಮುಂದಿದೆ, ಆ ಕಷ್ಟ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಡ. ಅವರನ್ನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಬೇಕು, ವಿದ್ಯಾವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸ ಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ನನ್ನ ಆಸೆ.........
ಹೀಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳಿತಾ ಇತ್ತು, ಆದರೆ, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತು?
*****
ಕಂಪನಿಯ ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳು, ರಮೇಶಣ್ಣ ನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ನಂತರ, ಅಸ್ಥಿ ಯನ್ನ ಕಳಿಸಿಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ, ಒಬ್ಬರನ್ನು ಸಜ್ಜು ಗೊಳಿಸಿದರು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು, ಏರ್ ಪೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ  ಏನಾದರು ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಆದರೆ ಏನ್ ಮಾಡ್ತೀರ? ತಗೊಂಡು ಹೋದೋರು ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ತಾರೆ, ವಿಚಾರಣೆ ಅದೂ ಇದೂ ಅಂತ ಸಮಯ ಹಾಳಾಗುತ್ತೆ,  ರಿಸ್ಕ್ ಯಾಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ತೀರ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಡಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿನ ಕಳುಹಿಸಿಬಿಡಿ. ಅಂತ ಹೆದರಿಸಿದ್ರೆ, ಮತ್ತಿತರು ಸಂಭವನೀಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಂಜಾಗ್ರತೆ ಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದರು.
*****
ಊರಲ್ಲಿನ ರಾಜಕೀಯ ಮುಖಂಡರುಗಳು, ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ನೀನೇನು ಯೋಚಿಸಬೇಡ, ನಾವೆಲ್ಲ ಇದ್ದೀವಿ, ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ನಿನಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಸೌಲಭ್ಯ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡ್ತೀವಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡು. ಸುಮ್ಮನೆ ಎಲ್ಲರ ವಿರೋಧ ಯಾಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ತೀಯಾ....
ಅಣ್ಣಾ ನೀವು ಹೇಳಿದಂಗೆ ಆಗಲಿ,ಆದರೆ ಈ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ, ಯಾವ ಸರ್ಕಾರಿ ಸೌಲಭ್ಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗ್ತಿದೆ ಹೇಳಿ?, ಕುಡಿಯುವುದಿಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೀರು ಸಿಗ್ತಿಲ್ಲ, ಈ ನಮ್ಮ ಕಾಲೋನಿಗೆ ಈವತ್ತಿನವರೆಗೂ ರಸ್ತೆ ಹಾಕ್ಸಿಲ್ಲ, ವಿದ್ಯುತ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಇರಲ್ಲ, ರೇಶನ್ ಕಾರ್ಡ್ ನಿಂದ ಸಾಮಾನು ತರೋದಿಕ್ಕೆ, ನಾಲ್ಕು ಕಿ.ಮಿ. ದೂರ ಹೋಗಿಬರಬೇಕು, ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಸಾಮಾನುಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತ? ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋದಿಕ್ಕೆ ಯಾವ ಬಸ್ಸು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತೆ ಹೇಳಿ? ಬರೀ ಚುನಾವಣೆ ಭರವಸೆ ಕೊಡೋದೆ ಆಯಿತು, ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಲ್ಲ. ಸರಿ, ಅವರು ಹೇಗೋ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಮಾಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ತಮ್ಮ ಬುದ್ದಿ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡರೆ, ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಕಾಲೇಜಲ್ಲಿ ಸೀಟ್ ಯಾರು ಕೊಡ್ತಾರೆ, ಆ ಕಾಲೇಜಿನ ಡೊನೇಶನ್, ಫೀಜ್ ಯಾರು ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಅವರ ವಿದ್ಯಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಿ ಆಗುತ್ತ? ಇದೆಲ್ಲದನ್ನ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂತ ನನಗೆ ಒಂದು ಕಾಗದ ಬರೆದು ಕೊಡಿ, ನಾನು ಇವರೆಲ್ಲ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ತೀನಿ.
ಅಯ್ಯೋ ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲಸ ನೀನು ಅಂದುಕೊಂಡಂಗೆ ಆಗಲ್ಲಮ್ಮ, ಈದಿನ ನೀನಿ ಕೇಳ್ತೀಯ, ನಾಳೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೇಳ್ತಾರೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೇ ರೀತಿ ಮಾಡಿಕೊಡೋದಿಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಾ.....
ನಿನಗೆಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ, ಸರಿ ನಿನ್ನಿಷ್ಟ ನೀನೇನಾದರು ಮಾಡ್ಕೋ, ಈ ಹೆಣ್ನುಮಗಳು ಬಹಳ ಹುಷಾರಿದ್ದಾಳೆ, ಅಂತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತರು.
ಇತ್ತ ಮಸ್ಕತ್ ನಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜ ಸೇವಕರಾದ ನಾಗರಾಜ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಶಶಿಕಾಂತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತಿತರು ಮೃತ ರಮೇಶಣ್ಣ ಕಂಪನಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ, ನೋಡಿ ನಮಗೆ ರಮೇಶಣ್ಣ ಅವರ ಮನೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿದೆ. ಈಗ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಿರುವ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಾಗೂ ಅವರ ಅಸ್ಥಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡುವ ಜವಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡಿ, ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಾವು ಮಾಡ್ತೀವಿ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು.
***
ಮಾರನೇದಿನ, ಸ್ಥಳೀಯ ಪೋಲೀಸರಿಂದ ಬಾಡಿ ಕ್ಲಿಯರೆನ್ಸ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ನಾಳೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿಸಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಅವರ ಅಸ್ಥಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ಎರಡು ದಿನ ಕಳೆದ ನಂತರ ಊರಿಗೆ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಊರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
***
ಅದರಂತೆ, ಅಂದು ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಮುಂಚೆ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ಒಬ್ಬರು ಪಾರ್ಸೆಲ್ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬಂದಿಳಿಯುತಿದ್ದಂತೆ, ಮನೆ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಜೋರಾಗಿ ಬಾಯಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಾರೆ. ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೋಡು ನೋಡುತಿದ್ದಂತೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರೆಲ್ಲ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಕೈಗೆ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತಿದ್ದ ಆಕೆ ಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಜನರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಪಾರ್ಸೆಲ್ ತೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ತಾಮ್ರದ ಬಿಂದಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅದನ್ನು ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಹಗುರವಾಗಿದ್ದ ಬಿಂದಿಗೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ತನ್ನ ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಒಳಗೆ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ, ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಪತ್ರ......
ಏನಿದು, ಅಸ್ಥಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಇದೇನಿದು ಖಾಲಿ ಇದೆ? ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಅಳುತಿದ್ದ ಜನ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬರು ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದು ಓದುತ್ತಾರೆ.
ಸಹೋದರಿ ಮೀನಾಕ್ಷೀ ಯವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು,
ನಿಮ್ಮ ಪತಿಯ ಅಗಲಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ವಿಷಾದವಿದೆ. ಅವರ ಅಗಲಿಕೆ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಲಾರದ ನಷ್ಟ, ನೀವಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ನಿಮ್ಮ ಜವಬ್ದಾರಿ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಧೈರ್ಯಗೆಡದೆ ನೀವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಎದೆಗಾರಿಕೆಗೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಸಂಧಿಗ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ, ಆ ಸಮಯ ಸಂಧರ್ಭ ನೋಡಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಸೂಕ್ತ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಬುದ್ದಿವಂತರ ಜಾಣತನ.
ಅಸಹಾಯಕರಿಗೆ ಯಾರಾದರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ದೇವರು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆದರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಯಾವುದಾದರು ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನೂರಾರು ಜನ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ನಾವು ಕೇವಲ ಮುಂದಾಳತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದೇವೆ ಅಷ್ಟೇ. ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರ ವಿದ್ಯಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಓದಿಸಲು, ಕೆಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮುಂದೆ ಬಂದಿವೆ. ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವಿದ್ಯಭ್ಯಾಸ ನೀಡಿ ಮುಂದಿನ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಪತಿಯ ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಬರುವ ಹಣ ,ಇನ್ಸುರೆನ್ಸ್ ಹಣ, ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಸಂಘಟನೆಯಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಅಕೌಂಟಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಇದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅಥವ ಬೇರೆ ಏನಾದರು ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಈ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ತಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ಯಾವುದೇ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನು, ನಿಮ್ಮ ಪತಿಯ ದೇಹವನ್ನು ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನುಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ದೇಹ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಂಧು ಭಾಂದವರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಹಿತೈಷಿಗಳು, ಕೊನೆ ಸಾರಿ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಪೂಜೆ ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡಿ. ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದು.
ನಾವ್ಯಾರೋ ಗುರುತು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದವರು ಅವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಕಳುಹಿಸುತಿದ್ದೇವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಗಲುವ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಭರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ಮುಂದೆ ಆಗಬೇಕಿರುವ ಕಾರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಾವೆಲ್ಲ ಗಮನವಹಿಸಿತ್ತೀರೆಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ
ಓಂ ಶಾಂತಿ.
ಇಂತಿ.
ನಾಗರಾಜ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಶಶಿಕಾಂತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರು.
*****
ಪತ್ರ  ಓದಿ, ಮೀನಾಕ್ಷೀ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ದುಖಃದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದು ನೀರು ಬಳ ಬಳನೆ ಹರಿಯಿತು........
ತನ್ನಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ, ಅದೂ ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಾದರು ಯೋಚಿಸ್ತಾರಲ್ಲ, ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಪ್ರೇರಣೆ ಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ದೈವ ಚಿತ್ತವಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ನಾನು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಈ ರೀತಿ ಆಲೋಚಿಸಲು, ಹೀಗೇ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು ನಡೆದಿದ್ದು, ಇದೂ ಸಹ ದೈವ ಚಿತ್ತವಾ!
ದೇವರೇ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಾಣದೆ ಇದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲೋ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದೀಯ. ನೀನು ಇದೀಯ ಅಂತ ಪದೇ ಪದೇ ಸಾಬೀತು ಮಾಡ್ತಯಿದ್ದೀಯ ತಂದೆ. ನಿನಗೆ ನಾನು ಚಿರರುಣಿ ಭಗವಂತ.
ತನಗೆ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.  ದೇವರೇ ಇವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ. ನಿನ್ನ ಆಶಿರ್ವಾದ, ಕೃಪೆ ಸದಾ ಇವರೆಲ್ಲರ ಮೇಲಿರಲಿ ಭಗವಂತ ಎಂದು ದೇವರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು.
*****
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೆ, ವ್ಯಾನ್ ನಲ್ಲಿ ರಮೇಶಣ್ಣನ ದೇಹ ಮನೆ ತಲುಪಿತು.
ಅವರ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ, ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಿದ್ದತೆ ನಡೆಯಿತು.
xxxxxx

ಗುರುವಾರ, ಮೇ 16, 2019

ಕಥೆ: ಅಸ್ಥಿ ಭಾಗ-೧


ನೈಜಘಟನೆಯಾದಾರಿತ ಕಥೆ: ಪಿ.ಎಸ್.ರಂಗನಾಥ.
..................................................
ಆಗ ಮಸ್ಕತ್ ನಲ್ಲಿ ರಮದಾನ್ ಮಾಸದ ಈದ್ ರಜೆಯ ಸಮಯ, ಸುಮಾರು ಎಂಟು ದಿನಗಳ ರಜೆ. ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆಫೀಸ್ ನ ಕೆಲವರಿಗೆ ವಾರ ಪೂರ್ತಿ ರಜೆ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ, ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ  ಒಂದು ಅಥವ ಎರಡು ದಿನ ಮಾತ್ರ ರಜೆ, ಉಳಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ.
ಅಂತಹ ಒಂದು ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ, ರಮೇಶ್ ಎನ್ನುವ ಕೆಲಸಗಾರರೊಬ್ಬರು, ಈದ್ ಹಬ್ಬದ ಎರಡುದಿನ ರಜೆಯ ನಂತರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾರ ಪೂರ್ತಿ ರಜೆ ಇದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲೋ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿರಬಹುದೆಂದು ಕ್ಯಾಂಪ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಇತರೆ ಕೆಲಸಗಾರರು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಎರಡು ದಿನವಾದರು ಮರಳಿರಲಿಲ್ಲ.....
ಕಂಪನಿಯ ಸ್ಟೋರ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ರೂಮ್ ಕಾಲಿ ಇತ್ತು. ಕೆಲವರು ಮಧ್ಯಾನದ ವೇಳೆ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆ ಸ್ಥಳ ವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತಿದ್ದರು.
ಸ್ಟೋರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೊಬ್ಬರು, ಆದಿನ ಸ್ಟೋರ್ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿದೆ ಅಂತ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.
ಸ್ಟೋರ್ ಎಲ್ಲ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದರು, ಅಂತದ್ದೇನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ರೂಮ್ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರು.
ರಮೇಶಣ್ಣ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು.
ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ಎದ್ದಿಲ್ಲ, ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಏಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ"ಅಣ್ಣಾ, ಯಾಕೆ ಏನಾಯ್ತು ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿದ್ದೀರಾ? ಹುಷಾರಿಲ್ವ ಏನಾಯ್ತು? ........ ಏನೂ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅಣ್ಣಾ ಏಳೂ ಏನಾಯ್ತು? ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ, ಅಂತ ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ. ಮೈ ತಣ್ಣಗಿತ್ತು. ಅನುಮಾನ ಬಂದು, ಅವರ ಉಸಿರಾಟ ಗಮನಿಸಿದ, ಉಸಿರು ನಿಂತಿತ್ತು, ಎದೆ ಬಡಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನಾಡಿ ಹಿಡಿದ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ರಮೇಶಣ್ಣ ಇನ್ನಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮನದಟ್ಟಾಯಿತು.
ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಮ್ಯಾನೇಜರ್  ಮತ್ತು ಕಂಪನಿಯ ಇನ್ನುಳಿದವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರು.
ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ  ರಮೇಶಣ್ಣ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಇನ್ನಿಲ್ಲ....ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಎಲ್ಲರೂ ರೂಮ್ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರು. ಅವರ ದೇಹ ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮರುಗಿದರು, ದುಖಃ ಮಡುಗಟ್ಟಿತು.
****
ರಮೇಶಣ್ಣ, ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಾಪುವಿನ ಸಮೀಪ ಹೊಸಕಟ್ಟೆ ಗ್ರಾಮದವರು. ಸುಮಾರು ೭-೮ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಸ್ಕತ್ ನ ಆ ಕನ್ಸ್ ಟ್ರಕ್ಷನ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತಿದ್ದರು. ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಕನ್ಸ್ ಟ್ರಕ್ಷನ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಂತ ಸೇರಿ,  ಸರಿಯಾದ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಸಹ ಆ ಕಂಪನಿಯ ಫೋರ್ ಮ್ಯಾನ್ ಆಗಿ ದುಡಿಯುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಕಂಪನಿಯ ಎಲ್ಲ ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಯಿಂದ ಬೆರೆತು ತಮ್ಮ ಜವಬ್ದಾರಿಯನ್ನರಿತು ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಈ ಉತ್ತಮ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ರಮೇಶಣ್ಣ ಎಂದು ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟು ಕರೆಯುತಿದ್ದರು. ಅವರ ಈ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರನ್ನು ದಂಗು ಬಡಿಸಿತ್ತು. ಕೆಲಸಗಾರರ ಕ್ಯಾಂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ ಆವರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ದುಖಃ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೆಲ ಆತ್ಮೀಯರ ರೋಧನೆ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು.
****
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಮುಂದೆ ಆಗಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಿ, ಪೋಲಿಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಮಾಹಿತಿ ತಲುಪಿಸಿದರು. ಊರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುವ ಮುನ್ನ, ಅವರ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಯಾರ್ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕಿ ನಂತರ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರು. ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಕೆಲ ಉಡುಪಿ ಮತ್ತು ಮಂಗಳೂರಿನ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಕುಟುಂಬದ ಕುರಿತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿಯಿತ್ತು.

ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಎನ್ನುವವರು ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು. ರಮೇಶಣ್ಣನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾದ ತಾಯಿ, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬ ತಂಗಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಕಾರ್ಕಳ ಸಮೀಪ ವಾಸಿಸುತಿದ್ದರು. ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧು ಬಳಗ ಕಾಪು, ಸೂರತ್ಕಲ್ ಸಮೀಪ ಇದ್ದರು. ತಾಯಿ, ಮಡತಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಜವಬ್ದಾರಿಯಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ಮನೆ ಕಡೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಯಾವಾಗಲು ಯೋಚಿಸುತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಶೆಟ್ಟಿಯವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪೋಲಿಸರ ಆಗಮನ ವಾಯಿತು.

ಪೋಲಿಸರು ಸ್ಥಳದ ಮಹಜರ್ ನಡೆಸಿ, ರಮೇಶಣ್ಣರವರ ದೇಹವನ್ನು ಅಂಬುಲೆನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಮ್ ಗೆ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ತನಿಖೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಕಡೆಯ ಬಾರಿ ಯಾರ ಜತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರು ಸಮಸ್ಯೆ ಯಿತ್ತಾ ಅಥವ ಇಲ್ಲಿ ಏನಾದರು ತೊಂದರೆಯಿತ್ತಾ ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಕೋನಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿದರು. 
****
ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಡದಿ ಮೀನಾಕ್ಷಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಲು ಕಂಪನಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮುಂದಾದರು, ಪ್ರಭಾಕರ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಯವರಿಗೆ ಈ ಜವಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಾಯಿತು. ಮೊಬೈಲ್ ನಿಂದ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, "ಹಲೋ, ನಾನು ಪ್ರಭಾಕರ್, ರಮೇಶಣ್ಣ ನವರ ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತಯಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ "ಹಾಂ!!! ಹೇಳಿ ಅಣ್ಣ, ಹೇಗಿದ್ದೀರ, ಏನ್ ಇಷ್ಟೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೀರ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಗದ್ಗದಿತರಾಗಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹಿರಿಯರಾದ ಗಣೇಶ್ ಪೂಜಾರಿ ಯವರನ್ನು ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿ, ಮಾತನಾಡಲು ಮುಂದಾದರು. "ಅಮ್ಮ ನಾನು ಗಣೇಶ್ ಪೂಜಾರಿ, ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಯಾಕೆ ಅಣ್ಣ ಏನಾಯ್ತು?
ರಮೇಶಣ್ಣ ನಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಆಗಿದೆ. ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೆಂದೂ ಮರಳಿ ಬಾರದಂತ ದೂರದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.......
ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಕುಸಿದು ಹೋದಳು.
ಕಣ್ಣಿಂದ ನೀರು ಬಳಬಳನೆ ಸುರಿಯುತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಅವಸ್ಥೆ ಕಂಡು, ಮಕ್ಕಳು ಓಡಿ ಬಂದು ಅಮ್ಮಾ ಏನಾಯ್ತು, ಯಾಕೆ ಅಳ್ತಾಯಿದ್ದೀಯ? ಅಪ್ಪ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರ? ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ. ಅಮ್ಮ ಮಾತನಾಡದೆ ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಹಿಡಿದು "ಅಪ್ಪಾ ಹೇಗಿದ್ದೀರ?".....
ಆ ಕಡೆಯಿಂದ, ಮಗು, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ, ತೀರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ..
ಮಗಳು ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು.
ಅಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು  ಅಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅತ್ತೆ ರಾಜಮ್ಮ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಓಡಿ ಬಂದು ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದು ಕೊಂಡರು, ಹೀಗೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಅಳುವ ಶಬ್ದ ಜೋರಾಗಿ, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನವರೆಲ್ಲ ಓಡೋಡಿ ಬಂದರು. ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದು ಹೋಯಿತು...
ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೀ ಅಳುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ, ಭಾವುಕರಾದ ಗಣೇಶ್ ಪೂಜಾರಿ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದರು...
ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು, ಮನೆಯವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಭಾಳಿಸ ಬೇಕು ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದರು.
****
ಇತ್ತ ಊರಿನಲ್ಲಿ,
ಊರಿನ ಜನ, ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನೆಂಟರು, ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು.
ಎಂತ ಕೆಲಸ ಆಗಿ ಹೋಯ್ತಲ್ಲ ನೋಡಿ, ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು, ಅವರ ವಿದ್ಯಭ್ಯಾಸ, ಮದುವೆ ಇನ್ನು ಏನೆಲ್ಲ ಇದೆ, ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಅನಾಥ ಮಾಡಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನಲ್ಲ
ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಗಂಡಸು ಅಂತ ಇದ್ದವನೊಬ್ಬನೆ. ಅವನೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ, ಇವರ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಯಾರು ದಿಕ್ಕು?
ಎಂಥ ದುರ್ವಿಧಿ ಅಂತ ಜನರೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದರು.
ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಹೆಂಗೆ, ಏನು ಮಾಡೋದು, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಏನು, ಎಂದು ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಯೋಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಮನೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗ ತಾನೆ ಬದಲಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು, ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ, ಬರಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಈ ಸುದ್ದಿ ಬಂದೆರಗಿತ್ತು.
****
ಅತ್ತ ಮಸ್ಕತ್ ನಲ್ಲಿ,
ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಮ್, ರಾಯಭಾರಿ ಕಛೇರಿಯ ಕೆಲಸ, ಪೋಲೀಸ್ ಕ್ಲಿಯರೆನ್ಸ್ ಮತ್ತಿತರ ಕೆಲಸಗಳಿಗಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ದೇಹವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಟ ಏನೆಂದರೂ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ದೇಹ ಊರಿಗೆ ತಲುಪುವ ಅಂದಾಜಿತ್ತು.
ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಮನೆಯವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಬಿಡೋಣ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರು.
ಮಡದಿ ಮೀನಾಕ್ಷಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.....
ಸಾರ್ ಒಂದು ವಿಷಯ,
ಏನಮ್ಮ?
ನಾನು ಒಬ್ಬ ಅಸಹಾಯಕಿ, ನನಗಿಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಅತ್ತೆ.... ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಅಂತ ಇದ್ದವರೊಬ್ಬರೆ, ಅವರೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದ ಮೇಲೆ, ನಮಗೆ ಬದುಕು ಯಾಕೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಯ್ಯೋ ಯಾಕಮ್ಮ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತೀಯ, ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಹಣ ಹೊಂದಿಸಿ ಕಳುಹಿಸ್ತೀವಿ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಧೈರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ದೇವರು ಇದ್ದಾನೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿಹೋಗುತ್ತೆ.
ಎಲ್ಲಿಂದ ಧೈರ್ಯ ಬರುತ್ತೆ ಸಾರ್, ಮುಂದಿನ ಜೀವನವನ್ನ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಿದೆ. ನಾವಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ಏನು ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಬಹುದು ನಾನು? ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹೇಗೆ ಓದಿಸಲಿ, ಅವರಿಗೆ ಮದುವೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ, ಸಾರ್ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ನಮ್ಮವರು ಊರಿಗೆ ಬರೋದಿಕ್ಕೆ ಟಿಕೆಟ್ ಅಂತ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತಿದ್ದರು. ಈಗ ಅವರ ದೇಹ ತರುವುದಕ್ಕೆ, ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚಾಗಬಹುದು?
ಲಕ್ಷಗಳ ಮೇಲೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀವೇನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ, ಅದನ್ನು ನಾವೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸ್ತೀವಿ......
ಸರಿ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅಂತ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದರು.
ಮೀನಾಕ್ಷೀಗೆ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಚಿಂತೆ ಹತ್ತಿತು. ಗಂಡು ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಮನೆ, ಅವರದು ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ, ಪೆನ್ಶನ್, ಪಿಂಚಣಿ ಅಂತ ಏನು ಸಿಗಲ್ಲ. ನನಗೂ ಸಹ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ಯೆ ಏನು ಇಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ?
ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆದಿದ್ದಳು.
****
ಮತ್ತೆ ಮಸ್ಕತ್ ನಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂತು,
ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿದು ದೇಹವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.
ಸಾರ್, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಾನೊಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ., ಅವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಅಸ್ಥಿಯನ್ನ ಮಾತ್ರ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡಿ, ..... ದೇಹ ತರುವುದಕ್ಕೆ, ಎಷ್ಟು ಹಣ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತೋ ಆ ಹಣವನ್ನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಫಿಕ್ಸ್ ಡ್ ಡಿಪಾಸಿಟ್ ಮಾಡಿಬಿಡಿ ಸಾರ್. ಎಂದು ಹೇಳೀ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುವುದಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದಳು.
ಆ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದರು, ಯಾರ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೂ ಮಾತು ಬರಲಿಲ್ಲ....

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು......

ಶುಕ್ರವಾರ, ಜೂನ್ 30, 2017

ಕಥೆ:- "ಇಂತವರೂ ಇರ್ತಾರೆ"

ಕಥೆ:- "ಇಂತವರೂ ಇರ್ತಾರೆ"

ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದ್ದ ಸಂಜಯ್, ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು.  ಅದರಲ್ಲೂ ತಾವು ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಪಡೆದ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಮೊದಲಿಂದಲೂ ತಮ್ಮ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ದಿನಗಳ ಕುರಿತು ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಹಾಗು ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತುಂಬಾ ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದ ಅವರು, ಇಂತಹ ಅವಕಾಶವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ತಾವು ಓದಿದ್ದ ಕಾಲೇಜ್, ವಾಸಿಸುತಿದ್ದ ರೂಮನ್ನು, ಹಾಗು ತಾವು ಆಗಾಗ್ಗೆ ನಾಷ್ಟ ಮತ್ತು ಊಟ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಹೋಟೆಲ್/ಮೆಸ್ ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲೆಂದು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಕರೆದೋಯ್ದರು.

ಮಗಳೇ, ಇದೇ ನೋಡು ನಾನು ಓದಿದ ಕಾಲೇಜು. ೨೫ ವರ್ಷದ ನಂತರ ನಾನು ಬಂದಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಂಜಿ ಹಾಗೂ ಹೋತೋಟ ವಿರುವ ಜಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ, ನೋಡು ಈ ಜಾಗವೇ ನಾವು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತಿದ್ದ ಜಾಗ, ಇದು ನಾವು ಓಡಾಡುತಿದ್ದ ಕಾಲೇಜಿನ ಕಾರಿಡಾರ್. ಇದು ನಮ್ಮ ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಲ್ಯಾಬ್, ಇದು ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ ಲ್ಯಾಬ್, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ ಲ್ಯಾಬ್, ಮೆಕಾನಿಕಲ್ ಲ್ಯಾಬ್. ಇಲ್ಲೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತು, ಮೇಲೆ ಫ಼ರ್ಸ್ಟ್ ಫ಼್ಲೋರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪು ಗೊಂಡಿದ್ದು ಇದೇ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಗಳಿಂದ ಎಂದು ಕೆಲ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.
ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ಮಗಳು "ಅಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಈಗ  ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ತುಂಬಾ ಮಜವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಲ್ವ"?
ಖಂಡಿತ ಮಗಳೇ, ನಿಜವಾಗಲೂ ಅದು ಗೊಲ್ಡನ್ ಡೇಸ್. ಅದನ್ನು ಮರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಹಲವಾರು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಸ್ಥಳ, ಕೆಲವರ ಜತೆ ಕೀಟಲೆ ಗಳು, ಕಿರಿಕ್, ಹುಸಿ ಮುನಿಸು, ಇವುಗಳ ಜತೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗು ಗುರುಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಈ ಪರಿಸರ, ಇದು ಮರೆಯಲಾರದ ಅನುಭವ ಎಂದು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದರು.
ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತ,  "ಬಾ, ಇಲ್ಲಿಯೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಇದೆ. ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಮಾತಾಡೋಣ". ಎಂದು ಹೋದರು. ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯುತ್ತ, ಅವರ ಮಾತಿನ ಲಹರಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಕೆಲ ಪ್ರಮುಖ ಘಟನೆಗಳತ್ತ ಹೊರಟಿತು. ಮನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಮಗಳ ಮುಂದೆ ಹಂಚುತ್ತ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲಕು ಹಾಕುತಿದ್ದರು. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮಗಳು "ಅಪ್ಪ, ಆ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾರಾದರು ಟಚ್ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು". ಹಾ!!  ಕೆಲವರು ಇದ್ದಾರೆ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತ ಇರ್ತೇವೆ".
ತಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ನೋಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದಳು. "ಅಪ್ಪ, ಈ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಯಾವತ್ತಾದರು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ಆಗಿದ್ದ ಅಥವ ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ಆಗಿದ್ದ ಸಂಗತಿ ಇದೆಯಾ?"
"ಮಗಳೇ, ಜೀವನ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಅದೊಂದು ಸಿಹಿ ಕಹಿಗಳ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಖ ಮತ್ತು ದುಖ ಇರುತ್ತೆ, ಎರಡನ್ನು ಸಮನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಅದುವೇ ಮನುಷ್ಯ ನ ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣ"
"ಅಪ್ಪ ನೀವು ಹುಬ್ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಓದು ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಎಷ್ಟೊಂದು ಊರು ಸುತ್ತಿ ಈಗ ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀರಿ. ಈ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರು ಮರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಆಗದ ಒಂದೆರಡು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಳ್ತೀರಾ?"

ಹಾಂ! ತುಂಬಾ ವಿಷಯಗಳು ಇವೆ. ನಾನು ಓದು ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಆ ದಿನಗಳು ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಫ಼ೌಂಡೇಶನ್ ಅನ್ನು ಹಾಕಿದ ಪ್ರಮುಖ ದಿನಗಳು. ಆ ಏಳೇಂಟು ವರ್ಷ ಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಲಸದ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ, ಹೊಸ ವಿಷಯದ ಕಲಿಕೆ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಳಿಕೆಗಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತಗೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆ. ಇದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಆಗಿ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು ಅಂತ ಅಮ್ಮನ ಒತ್ತಾಯ. ಆದರೆ ನಾನು ತುಂಬಾ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರು ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುವವ. ಕೆಲಸದ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ, ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಪೊಸಿಶನ್ ಗಾಗಿ ಕೆಲ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸುತಿದ್ದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬರಲು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ಆ ನಿರ್ಧಾರಗಳೇ ಕಾರಣ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಒಂದು ಸಾರಿ ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಮಲೇಶಿಯಾ ಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಬಂತು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅನುಭವ. ಆದರೆ ಅದೊಂದು ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಪಿರಿಯಡ್ ಕೆಲಸ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳ ಅಗ್ರಿಮೆಂಟ್. ಸರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅತಿ ಬೇಗ ಅಂದರೆ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳು ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮುಗಿಯಿತು. ಕಂಪನಿಯವರು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಮರಳಿ ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಕಳಿಸಿಕೊಡುವ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಅಂದು ಊರಿಗೆ ಮರಳುವ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿತ್ತು ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡಿದೆ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಬೇಸರದಿಂದ. ಬೇಡ ಕಣಪ್ಪ ವಾಪಾಸ್ಸು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಡು. ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೂರಾರು ಅವಕಾಶಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನ ಮಾಡೋಣ ಬಂದು ಬಿಡು ಎಂದು ತುಂಬಾ ಕೇಳಿದಳು.
ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಮಲೇಶಿಯಾದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕೋದಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ.....
ಹೀಗೆ, ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅಮ್ಮನ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಚಾರಿಸಿ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾನಾಡ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅಮ್ಮ "ಸಂಜಯ್ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳ್ತೀನಿ, ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ ಎಂದಳು. ಹೇಳಮ್ಮ, ನಾನು ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಳಲ್ಲ. ಏನು ವಿಷಯ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಮಹೇಶ ನ ಹತ್ತಿರ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆ......
ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಏನು ಮಾತಾಡಿದೆ.?
ಏನಿಲ್ಲ, ಬೇಡ ಬಿಡು. ನೀನು ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋತೀಯ.....
ಅಮ್ಮ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯ ಮುಚ್ಚಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡ್ತಾ ಯಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಅನಿಸಿತ್ತು. ವಿಷಯ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳೋ ಕುತೂಹಲ ದಿಂದ ನಾನು ನಗುತ್ತ, "ಅಮ್ಮ ನಾನು ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋತೀನಾ.... ಅಯ್ಯೋ... ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಚಾನ್ಸ್ ಕೊಡಲ್ಲ. ಎಮೋಶನಲ್ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್ ಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಕಡಿಮೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ವಿಷಯ ಬಿಟ್ಟು..."
ನೀನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಪಡ್ತಿರೋದನ್ನ ನೋಡಿ,  ಅದಕ್ಕೆ....ಮಹೇಶ ಎನೋ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಮಾಡ್ತಾಯಿದಾನಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಇಬ್ಬರು ಏನಾದರು ಮಾಡಬಹುದಲ್ವ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಅಯ್ಯೋ  ಅಮ್ಮ, ಅವನ ಬಿಸಿನೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ........ ಅದು ಹಾಗಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡು. ನನ್ನ ಆಸೆಗಳು ಹಲವಾರು ಇವೆ, ಈಗ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಬೇಡ. ನಾನು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಮುಂದೆ ಬೇಕಾದರೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಿನಿ. ಈಗ ಅಂತ ಅವಸರ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ಸರಿ ಕಣಪ್ಪ... ಆದರೆ ಅವನು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದಾನೆ ಅಂತ ನಾನು ಕನಸು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯು ಸಹ ನಾನೆಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ... ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೇನ ಬೆಲೆ?
ನೀನು ಅವನನ್ನು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ನಿನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನಿಗೆ ನೀನು ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ, ನೀನು ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ, ಅವನ ಕೆಲ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ, ಹೀಗೆ ನೀನು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೀಯ. ಆದರೆ ಅವನು ಅದೆಲ್ಲ ಮರೆತು, ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಈ ತರಹ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋಂದು ಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದಾನೆ ಕಣಪ್ಪ. ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದುಖಃ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂತು, ತಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು.......

ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ವಿಚಲಿತವಾಯಿತು... ಮಹೇಶ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ನಾನೇನು ಅಂತಹದ್ದು ಮಾಡಬಾರದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಯಾಕೆ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಳಮಳ ಶುರುವಾಯಿತು. "ಸರಿ, ಅವನು ಏನು ಹೇಳಿದ ಹೇಳು".
"ನಿನಗೆ ಕೋಪ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂತೆ, ಬಾಸ್ ಗಳ ಜತೆ ಜಗಳ ಮಾಡ್ತೀಯ, ಒಂದು ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ದಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದಿಲ್ವಂತೆ, ಒಂದ್ನಿಮಿಷ ಇದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೊಂದ್ನಿಮಿಷ ಇರಲ್ಲ. ಚಂಚಲ ಸ್ವಭಾವ. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಜಯ್ ಸರಿ ಇಲ್ಲ, ಇಂತಹ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರುವವನ ಜತೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಮಾಡಲಿ. ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿ ಹೇಗೆ ಉದ್ದಾರ ಆಗುತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಸರಿ ಹೋಗಲ್ಲ ಆಂಟಿ ಎಂದು ಉಡಾಫೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದಾಗ, ಈ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಮಹೇಶ ಹೇಳ್ತಾಯಿದ್ದಾನ ಎಂದು ನಂಬಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ತರಹ ಎಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದ್ದಾನ, ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಮಾಯಕ ನಾಗಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾನ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು......ನನಗೆ ನನ್ನ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತು, ಅವನು ಏನು ಮಾಡಿದರು ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಲ್ಲ, ಕೋಪ ಜಾಸ್ತಿ ಇರಬಹದು, ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಕರುಣಾಮಯಿ ಅವನು, ಅಯ್ಯೋ ಅಂದವರಿಗೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮಿಡಿಯುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥ ಇಲ್ಲ. ಅಂಥವನನ್ನು ನನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಪಡೆದದ್ದು ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ......... ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು ಮಗಾ... ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನೀನು ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದು ನಿನಗೆ, ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ.

ಅಮ್ಮ ಮಹೇಶ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳುತಿದ್ದರೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಂಬಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬುಗೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಈ ತರಹ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದಾನಲ್ಲ ಅಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯ ವಾಯಿತು.....  ಮನುಷ್ಯ ಬದಲಾಗುವುದನ್ನು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ, ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ, ಅವರಿವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಮಿತ್ರ ಬದಲಾಗಿದ್ದು ತುಂಬಾ ದುಖಃ ವಾಯಿತು. ಅವನ ಇಂದಿನ ಜೀವನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಒಂದು ಕಿರು ಸಹಾಯ ಕಾರಣ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಸಹ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟನಲ್ಲಾ ಈ ಹುಡುಗ.

ಅವನಿಂದ ನಾನೇನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಸಹ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಈ ತರಹ ಭಿನ್ನಭಿಪ್ರಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನವೂ ಚರ್ಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದು ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಗೌರವ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾಣುತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಇವನೇನ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.  ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೇನಾ ಬೆಲೆ? ಅವನು ಓದುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಈ ತರಹ ಮಾತಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ದುಖಃ ವಾಯಿತು, ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂತು...... ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮುಖವಾಡ ಕಳಚಿತ್ತು.......

ಅಮ್ಮ ಈ ವಿಷಯ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ....., "ಅಮ್ಮ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದೆ? ನಾನೇನು ಹೇಳಿದ್ನಾ? ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಈ ಅವಾಂತರ ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದೆ? ಇನ್ಮುಂದೆ, ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಬೇಡ. ಇದು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗೀತು ಅಂತ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು. ಎಂದು ಹೇಳಿ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದೆ.

ಇಂದು ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ವ್ಯವಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಯಿರೋದು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಅವನ ಜತೆ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಮಾತಾಡಿದರು ಅಂತ ಅವರ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಬಂತು.
ಆಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸು ಮಹೇಶನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾಯಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು ಜ್ಞಾಪಕ ವಾಯಿತು.  ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನ ಅಂದಿನ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಹಾದು ಹೋದಂತಾಯಿತು.

"ಅಪ್ಪ ಆ ಮಹೇಶ್ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು?"

"ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತುಂಬಾ ಬಡ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ಅವನೊಬ್ಬ. ತುಂಬಾ ಮುಗ್ಧ, ಹತ್ತಿರದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಒಂದರಿಂದ ಬರ್ತಾ ಯಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸುತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಕೂಟದಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ, ಅವನನ್ನು ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೆ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಕಾಣುತಿದ್ದೆವು. ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವ. ಅವನಿಗೆ ಏನು ಬೇಕು, ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳ್ಕೋಳ್ಳೋಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುತಿದ್ದ. ನೋಡು ತಮ್ಮಾ...... ನೀನು ಹೀಗೆ  ಇದ್ದರೆ, ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸು ಹೋಗ್ತೀಯಾ. ಕಾಲೇಜ್ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಯಲ್ಲ. ಸುಮ್ನೆ ದುಡ್ಡು ವೇಸ್ಟ್, ಟೈಮ್ ವೇಸ್ಟ್. ಹೀಗೆ ನಾವು ಯಾವಾಗಲು ಅವನನ್ನು ರೇಗಿಸುತಿದ್ದೆವು.
ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತುಂಬಾ ಭೀಕರ ವಾಗಿತ್ತು. ಅವನಿದ್ದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಸಹ ಕೊಡ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಹ ಅದು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ವಾತಾವರಣ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅದರಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಿರುವ ವಾರ್ಡನ್ ತುಂಬಾ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್. ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಹ ಅನುಮತಿ ಕೊಡ್ತಾಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು ಹಾಜರಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ಊಟ ಕಟ್. ಮೊದಲೇ, ಆ ಊಟ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ ಆದರೆ ಅದೇ ಕಟ್ ಆದರೆ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಣ್ಣೀರ್ ಬಟ್ಟೆ. ಕಷ್ಟನೋ ನಷ್ಟಾನೋ ಹೇಗಾದರು ಮಾಡಿ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಅಂತಿದ್ದ.  ಅದು ಅವನ ಪಾಲಕರ ಅಭಿಲಾಷೆ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನ ಕಷ್ಟ ಅರಿವಿದ್ದ ನನಗೆ, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಬದಲಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವನ ಮನವೊಲಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟೆ. ಆದರೆ, ಅವನಿಗಿದ್ದ ಹಣಕಾಸಿನ ತೊಂದರೆ, ಮತ್ತಿತರ ಕೊರತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಡವೆಂದು ಹೇಳುತಿದ್ದ. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಮನವೊಲಿಕೆಯ ಪರಿಣಾಮ ಕೊನೆಗೂ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಜತೆ ರೂಮ್ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದ. ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಅವನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟ ಬಡಿಸ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಅವನು ಖುಶಿಯಿಂದ ಊಟ ಮಾಡೋದು ನೋಡಿ ನನಗೆ ತುಂಬ ಸಂತಸ ವಾಗುತಿತ್ತು. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಒಂದು ಕೊರತೆ ನೀಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಓದಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ಅವನ ಓದಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನದೊಂದು ಚೂರು ಪರಿಶ್ರಮ ಇದ್ದದ್ದು ನಿಜ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಬರ್ತಾಯಿದ್ವಿ, ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ವಿ, ಊರುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದೆವು. ಅಂದು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳೂ ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು, ಆದರೆ ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಸರ್ಟಿಫಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟ. ಹ್ಮೂ!!!! ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಜನ ಹೀಗೆ ಇರ್ತಾರೆ ಅಂತ ನಾನು ಕನಸು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅನುಭವ. ತಮಾಷೆ ವಿಷಯ ಅಂದರೆ, ಇವತ್ತಿಗೂ ಸಹ ನಾನು ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಇಂದಿಗೂ ಹಲವಾರು ಜನರು ನನ್ನ ಸಹಾಯ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಂಡು ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಬಂದು ಭೇಟಿಯಾಗ್ತಾರೆ. ನಾನು ಮಾಡಿದ ಸಹಾಯದ ಫಲವೋ ಏನೋ, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ."

ಹೀಗೆ ಸಂಜಯ್ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಕಹಿ ಘಟನೆ ಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹನಿ ಜಿನುಗಿದ್ದು ನೋಡಿದ ಮಗಳು "ಅಪ್ಪ, ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ, ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ. ಆಮೇಲೆ ಮಲೇಶಿಯಾದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಏನ್ ಮಾಡಿದ್ರಿ"

ಓಹ್, ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ, ವಿಷಯಾಂತರ ವಾಯಿತು ನೋಡು. ಅಂದು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಮಲೇಶಿಯಾದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟೆ. ಇಂಟರ್ ವೀವ್ ಕೊಟ್ಟ ಹಲವಾರು ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಒಟ್ಟು ಮೂರು ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಯಾವುದನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಸಿಂಗಪೂರ್ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಖುಶಿಯಾಯಿತು ಹಾಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದಳು, ನಾನು ವಾಪಾಸ್ಸು ಮನೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಂತೋಷ ವಾಯಿತು. ಸಿಂಗಾಪೂರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ.  ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಭಳ, ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಾಗ್ತಾಯಿತ್ತು. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಾತಾವರಣ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯ ಕೆಲಸಗಾರರಲ್ಲಿ ಲೋಕಲ್ಸ್, ತಮಿಳಿಯನ್ಸ್ ಹಾಗೂ ಕೆಲ ಹಿಂದಿ ಜನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕನ್ನಡದವರು ಅಂತ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಜಾರಾಗ್ತಯಿತ್ತು, ಹೀಗಿರುವಾಗ ಕೇವಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರ ದಿಂದ ಶ್ರೀ ವತ್ಸ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಉದ್ಯೋಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆದರು.

 ತುಂಬಾ ಅನುಭವಸ್ಥರು, ಸಹೃದಯಿ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಅವರ ಜತೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಗೆಳೆತನ ಮೂಡಿತ್ತು. ಕಷ್ಟ ಸುಖಃಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆವು, ಅವರ ಅನುಭವದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ, ಅವರನ್ನೇ ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಗುರುವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೆ. ಇಂತಹ ಸ್ನೇಹಿತರು ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ಸಿಗಬಾರದಿತ್ತೆ ಎಂದು ಬಹಳ ಸಾರಿ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.
ಕಂಪನಿ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಊಟ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದೆ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಮನೆಯಿಂದ ನಾನು ಊಟ ತರುತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಊಟದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಊಟವನ್ನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ನಾವು ಹೀಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮತ್ತಿಬ್ಬರು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು  ನಮ್ಮ ಜತೆ ಊಟ ಹಂಚಿ ಕೊಳ್ಳೂವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು, ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಡದಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಜತೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ಚರ್ಚಿಸುತಿದ್ದರಂತೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ದಿನಗಳು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದವು. ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ದೂಡುತಿದ್ದೆವು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ತೊರೆದು ಅವರು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಆದರೆ ಅವರೆಂದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸುತಿದ್ದರು. ಅವರ ಗೆಳೆತನ ವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ, ಈಮೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸುಖಃ ದುಖಃ ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆವು.
ನನಗೆ ಮದುವೇ ಯಾಗಿ ಎರಡು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು, ಹಾಗೇಯೇ ಸಿಂಗಪೂರ್ ನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡ್ತಾ ಮೂರುವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯಾಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸು ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ, ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು  ನೀನು, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜತೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರೋಣ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ, ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಗುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರು ಕೆಲ ಕಾಲ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗಬೇಡ. ನನ್ನ ಜತೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಬಾ, ಇಲ್ಲೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸ್ತೀನಿ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ಫ್ಯಾಮಿಲಿಗೆ ವೀಸಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡೋಣ. ಜಾಸ್ತಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ, ನಿನ್ನ ರೆಸ್ಯೂಮ್, ಪಾಸ್ ಪೋರ್ಟ್ ಕಳಿಸು ಅಂತ ಹೇಳಿದರು........ ನನಗೆ ಇದು ನಿಜಾನ ಅಂತ ಅನುಮಾನ ಬಂತು. ಗುರುಗಳೇ, ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ ತಾನೆ ಎಂದು ಮರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ, ಅಯ್ಯೋ ಹುಚ್ಚಪ್ಪ ನಾನ್ಯಾಕೋ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಲಿ, ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ಹೇಳ್ತಾಯಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೀನು ಬ್ಯಾಚೆಲರ್ ಆಗಿ ಜೀವನ ಮಾಡಿದ್ದು ಸಾಕು. ಈಗ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಜತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ಮಾಡೋದನ್ನು ಕಲಿ..... ಹೀಗೆ ಅವರು ಒಂದೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳ್ತಾಯಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಆಕಾಶ ದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ದೇವರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.

 ಮರು ಮಾತನಾಡದೆ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜತೆ ನೆಲೆಸಿ ಅಮ್ಮನ ಜತೆ  ಹಾಗೂ ಅಮ್ಮನ ಜತೆ ಕಳೆದ ಆಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಅದಾದ್ಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾದವು. ನಾನು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಸಾಕಾರವಾಗಿದ್ದವು.
ಇದು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಘಟನೆ.
ಈಗ ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗಿದ್ದೀನಿ. ಇದೆಲ್ಲ ಮೆಲುಕು ಹಾಕ್ತಾಯಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಬಿಡಬಾರದು. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೆ...  ಇಂದು ಈ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮುನ್ನೆಡಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಅಶಕ್ತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಏನು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೇಡ.........

"ನಿಜ ಅಪ್ಪ ನಾನು ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ಮಾತು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯ ವಾಗುತ್ತೆ. ಬದುಕೆಂಬ ಪಯಣದಲಿ ಅನೇಕ ಜನರು ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಪರೀಕ್ಷೀಸುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಆಶೀವ೯ದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತಾಳ್ಮೆಯುತ ಬದುಕು ನಮ್ಮದ್ದಾಗಲಿ.ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವೂ ಸಾಗದು."

ಗುಡ್ ಮಗಳೇ, ಒಳ್ಳೇ ಮಾತು ಹೇಳಿದೆ.
ಮಗಳ ಜತೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಖುಷಿಯಿಂದ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ-ಧಾರವಾಡ ವನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸ್ಸು ಮುಂಬಯಿ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದರು.

----- xxx -----

Photo/Image Credit: Internet source
ಲೇಖಕರು: ಪಿ.ಎಸ್.ರಂಗನಾಥ

Click below headings